گذری بر اندیشه دینی در غرب صفحه 58

هوشمند و گاه شیادی فراهم آمده است که توانسته جوانان را به سوی خود بکشاند.

درهر صورت، بنیادهای این ادیان جدید به گونه های مختلف از ادیان بزرگ بشریت گرفته و سپس تحریف شده است. اگر دنیای متجدد، نشانگر مخالفت با سنت و دین به معناهایی است که به طور سنتی فهمیده می شد، این نیروها یا پدیده های جدید نیز در بسیاری از موارد، بیانگر ظهور یک ضد سنت و ضد دین و زوال جهان نگری سنتی است. بنابراین، ادیان جدید به یک معنا دست در دست گرایش ها و مکتب های هیچ انگار، نسبی گرا و شالوده شکن دارند که نفوذ آنها را در زمینه های گوناگون به ویژه الهیات و هنر می توان دید.(1)

3. دین و چشم اندازهای نو

اشاره

3. دین و چشم اندازهای نو

دوره مدرنیسم، دوران خوش بینی ساده لوحانه ای بود که هر دستاورد علمی یا هر ابزار پیشرفته، دلیلی بر حرکت اجتناب ناپذیر به سوی کمال تمدن انسانی قلمداد می گردید، ولی از میانه دهه 1950 م. این اندیشه خوش بینانه به شدت با تردید روبه رو گردید. به زودی بدبینی و یأس مد روز شد. داستان نویسی، نمایشنامه ها و به طور کلی آثار هنری، یأس و ناامیدی را منعکس می ساختند. تکنولوژی به جای آن که به عنوان موتور پیشرفت به تصویر کشیده شود، به طور فزاینده ای به صورت نیروی ویرانگر مهیبی که هم آزادی انسان و هم محیط طبیعی زیست وی را به نابودی می کشاند، نشان داده شد.

امروز در سراسر جهان، این فکر به سرعت رواج می یابد که «پیشرفت» را تنها