گذری بر اندیشه دینی در غرب صفحه 89

همسر از دیدگاه آنها قابل قبول نبوده و نیست یا اگر حضرت مسیح علیه السلام دین خود را «دین عشق و محبت» خوانده، جنگ های پیامبر اسلام صلی الله علیه و آله و اعمال خشونت از سوی وی در برخی موارد، عملی غیراخلاقی می نموده است. مهم تر از همه اینکه «محمد» چگونه می توانسته هم دعوی نبوت کند و هم سیاستمداری توانا باشد و به تأسیس حکومت و وضع قوانین اجتماعی اقدام کند؛ در حالی که مسیح علیه السلام آشکارا اعلام می کند که «قلمرو او در این جهان نیست».

همه این مقایسه ها به عنوان یکی از عوامل اصلی درک نشدن شخصیت پیامبر اسلام صلی الله علیه و آله از سوی مسیحیان بوده است. آنها با خود می گفته و می گویند: «چگونه محمد را پیامبر خدا بدانیم؛ حال آن که رفتار او تا این حد با مسیح متفاوت است».

نظر مسیحیت درباره قرآن و آموزه های اسلام

نظر مسیحیت درباره قرآن و آموزه های اسلام

برخی از علمای مسیحی گفته اند آموزه های اسلام نادرست و انحراف عمدی از حقیقت است. آنان برخی آموزه های حضرت محمد صلی الله علیه و آله را صحیح می دانستند، ولی می گفتند او آنها را با تعبیرهای اشتباه شده ای از عهد جدید و قدیم در هم آمیخته و معجزه هایی در تأیید مدعای خود نیاورده است و نخستین کسانی که آموزه های او را پذیرفته اند، فراست و تیزذهنی چندانی نداشته اند و رواج دین اسلام را مدیون آموزه های اسلام در مورد بهشت و به ویژه وعده برخورداری از جنس مخالف و دستورهای اسلام در مورد استفاده از زور و خشونت می دانسته اند. برخی از علما و نویسندگان برجسته قرون وسطا مانند توماس آکویناس گفته اند:

محمد نه تنها صدق را با کذب درآمیخته، بلکه هرجا هم به بیان حقیقت پرداخته، قدری از سم تحریف را به آن افزوده است، از این رو، می توان گفته های صادق او را چون عسل پالوده به زهر دانست.(1)