تاریخ فلسفه و تصوف صفحه 146

محروق: راستی انسان را ننگ می آید که این دسته را مسلمان بداند؛ بلکه ضرر این ها از کفار بیشتر است بر اسلام و مسلمین.

صباحی باز عین الحیاه را ورق زد و خواند:

پس اگر اعتقاد به روز جزا داری، امروز حجت خدا را درست کن که چون فردا حق تعالی از تو حجت طلبد، جواب شافی و عذر پسندیده داشته باشی... .

آیا خواهی گفت: متابعت حسن بصری کردم که چند حدیث درلعن او وارد شده است، یا متابعت سفیان ثوری کردم که با امام جعفر صادق† دشمنی می کرده و پیوسته معارض آن حضرت می شده است؟!...

یا متابعت غزالی را عذر خود خواهی گفت که به یقین ناصبی بوده و می گوید در کتاب های خود: «به همان معنا که مرتضی علی امام است، من هم امامم».

و می گوید: «هر کس یزید را لعنت می کند گناهکار است». و کتاب ها در لعن

و رد شیعه نوشته، مانند کتاب المنقذ من الضلال و غیر آن؟!

یا متابعت برادر ملعونش احمد غزالی را حجت خواهی کرد که می گوید: «شیطان از اکابر اولیاءالله است؟!»

یا ملای روم را شفیع می کند که می گوید: «ابن ملجم را حضرت امیرالمؤمنین† شفاعت می کند و به بهشت خواهد رفت و حضرت امیر به او گفت که تو گناهی نداری. چنین مقدر شده بود؛ تو، در آن عمل، مجبور بودی». و می گوید:

چون که بی رنگی اسیر رنگ شدموسیئی با موسیئی در جنگ شد

و در هیچ صفحه از صفحه های مثنوی نیست که اشعار به جبر یا وحدت وجود یا سقوط عبادات یا غیر آن ها از اعتقادات فاسده نکرده باشد و چنانچه مشهور است و پیروانش قبول دارند، ساز و دف و نی شنیدن را عبادت می دانسته است.

یا پناه به محیی الدین خواهی بردکه هرزه هایش را در اول و آخر این کتاب شنیدی و می گوید: «جمعی از اولیاء الله هستند که رافضیان را به صورت خوک می بینند»؟