تاریخ فلسفه و تصوف صفحه 149

آن که تمام افعال مخلوق خداست.(1)

در این وقت، حاج محمدعلی ساعت را از جیب خود بیرون آورد و دید ساعت ده

و نیم است.

صباحی: حاج آقا، معلوم می شود خسته شدید.

حاج خلیل آقا: اگر مایل باشید، شام حاضر است.

حاج صمد آقا: اول، یک دور چای بگردانید. چای ریخته و در سینی گذاشته شد

و مقابل آقایان قرار گرفت. بعد از صرف چای، حاج خلیل آقا کربلایی جعفر را صدا زد: کربلایی جعفر، سفره را در این ایوان بینداز؛ چون هوای اتاق گرم است.

کربلایی جعفر سفره را حاضر نمود. سفره سفیدی گسترده شد، با مقداری نان در اطراف آن.

صباحی: کربلایی جعفر، قدری نمک هم برای ما بیاور تا ابتدا و اختتام غذا به نمک باشد. نمک هم آوردند. خورش بادنجان و قیمه را در اطراف سفره چیدند. دو ظرف پلوی مطبوع هم در وسط سفره گذاشته شد. تنگ های دوغ و سکنجبین بر زینت سفره افزود

و لیوان های یخ دار لب های تشنه را متوجه خود نمود. در چهار گوشه سفره، چهار مرغ بریان دل های مهمانان را به سوی خود جلب می کرد و ظرف های میوه در اطراف سفره چیده شده بود.

حاج خلیل آقا: برادران عزیز، بفرمایید. همه اطراف سفره نشستند و مشغول غذا خوردن شدند. سر سفره، بازار مزاح و شوخی بسیار گرم شده و هر چند دقیقه صدای خنده مهمانان بلند می شد و آقایان، با گرمی تمام و مزاح های شیرین، صرف شام نمودند. سپس همگی دست ها را شسته در جای خود قرار گرفتند.

حاج صمد آقا: آقای صباحی، خواهشمندم بحث و گفت و گو ادامه پیدا کند.