تاریخ فلسفه و تصوف صفحه 185

کتاب به آنان داده شد، پس از آن که دلایل روشن برای آنان آمد، به خاطر ستم و حسدی که میانشان بود، [هیچ کس] در آن اختلاف نکرد. پس خداوند آنان را که ایمان آورده بودند، به اذن خود، به حق که در آن اختلاف داشتند هدایت کرد؛ و خدا هر که را بخواهد، به راه راست هدایت می کند.

در این آیه، قرآن کریم اختلاف را مخصوص اهل دانش و وظیفه پیغمبران را رفع اختلاف دانسته و هدایت واقعی را به پیروان پیامبران و مؤمنین اختصاص داده است، نه کسانی که به کلمات دیگر چنگ زده و به رأی و قیاس و فکر در دین خدا وارد شوند و از مجاری وحی الهی روی برگردانند.

نیز، می فرماید:

]وَلَایَزَالُونَ مُخْتَلِفِینَ * إِلَّا مَنْ رَحِمَ رَبُّکَ[ ؛(1)

پیوسته در اختلاف اند، مگر کسی که پروردگارت به او رحم کند.

یعنی اختلاف در بشر بوده و هست مگر در بین کسانی که مورد لطف و مرحمت پروردگار شوند و آنان فقط پیروان راستین و تابعین به حق پیامبران و امامان‰ هستند.(2)

هر که به غیر قرآن واهل بیت پیغمبرn تمسک کند پیرو قرآن و عترت نیست.

امام صادق† می فرماید:

کَذِبَ مَنْ زَعَمَ أَنَّهُ یَعْرِفُنا وَ هُوَ مُسْتَمْسِکٌ بِعُرْوَه غَیْرِنَا ؛(3)

دروغگوست کسی که خیال کند ما را می شناسد [و ولایت ما را پذیرفته]، در حالی که به دستاویز دیگران چنگ زده است.

1- هود (11)، آیات 118 119.
2- ر.ک: الکافی، ج1، ص429، ح82 (باب فیه نکت و... از کتاب الحجه)؛ بحارالأنوار، ج24، ص204، ح1 (باب 54 از از ابواب الآیات النازله فیهم... از کتاب الإمامه).
3- معانی الاخبار، ص399، ح57 (باب نوادر المعانی).