تاریخ فلسفه و تصوف صفحه 215

همچنین ایشان فرمود:

محمدˆ نخستین کسی بود که ]بلی[ گفت.

[زراره می گوید:] گفتم: آیا این به دیدن و مشاهده بوده است؟ فرمود: معرفت در دل هایشان ثابت شد و این پیمان فراموش گشت و زود باشد که آن را به یاد آورند. اگر این نبود، کسی خالق و روزی دهنده اش را نمی شناخت.(1)

5 خدای متعال می فرماید:

]هَذَا نَذِیرٌ مِنَ النُّذُرِ الاُولیٰ[ ؛(2)

این اخطارکننده ای از اخطار کننده های پیشین است.

امام صادق† در تفسیر آیه مذکور فرمود:

إِنَّ اللهَ تَبارَکَ وَتَعَالیٰ لمََّا ذَرَأَ الْخَلْقَ فِی الذَّرِّ الأَوَّلِ فَأَقَامَهُمْ صُفُوفاً وَبَعَثَ اللُه مُحَمَّداً فَآمَنَ بِهِ قَوْمٌ وَأَنْکَرَهُ قَوْمٌ، فَقَالَ اللهُ: ]هَذَا نَذِیرٌ مِنَ النُذُرِ الأُولَی[ یَعْنی بهِ مُحَمَّداًˆ حَیْثُ دَعَاهُمْ إِلَی الله عَزَّوَجَلَّ فِی الذَّرِّ الأَوَّلِ ؛(3)

آن گاه که خداوند خلق را در ذر اول آفرید و همه آن ها را به صف کشید و محمدˆ را به آن ها مبعوث ساخت، گروهی به او ایمان آورده و گروهی انکارش کردند؛ پس خداوند فرمود: ]این اخطار کننده ای از اخطار کننده های پیشین است[. مقصودش محمد بود،

1- بحارالأنوار، ج5، ص257، ح58 (باب دهم از ابواب العدل). روایات در این زمینه و در تفسیر آیه ذَر فراوان است و مدارک آن ها در کتاب مستدرک سفینه البحار، ج3، ص311 به (مادّه: ذرر) آمده است. طالبین مراجعه کنند، (مؤلف).
2- النجم (53)، آیه 56.
3- . تفسیر القمی، ج2، ص340.