تاریخ فلسفه و تصوف صفحه 219

پی درپی به سوی آنان گسیل داشت تا پیمان فطرت را از آنان مطالبه کنند و نعمت فراموش شده را به یاد آنان بیاورند و گنجینه های خرد را بر ایشان آشکار کنند.

سرانجام، محمد رسول اللهˆ یعنی بهترین و شریف ترین خلقش را مبعوث کرد

و کتاب قرآن را برای او فرستاد تا مردم را به خدای سبحان تذکر دهد و کتابش را چنین توصیف نمود:

]وَقَدْ آتَیْنَاکَ مِنْ لَدُنَّا ذِکْراً[ ؛(1)

تورا از پیش خود ذکر دادیم.

]وَهَذَا ذِکْرٌ مُبَارَکٌ[ ؛(2)

این کتاب ذکری مبارک و خجسته است.

]إِنَّها تَذْکِرَهٌ * فَمَنْ شَاءَ ذَکَرَهُ[ ؛(3)

این آیات یادآوری است؛ هر که خواهد، پند می گیرد.

]وَلَقَدْ یَسَّرْنَا الْقُرْآنَ لِلذِّکْرِ فَهَلْ مِنْ مُدَّکِرٍ[ ؛(4)

قطعا قرآن را برای یادآوری آسان کرده ایم؛ پس آیا یادآورنده ای هست؟

]إِنَّ فِی ذَلِکَ لَذِکْریٰ لِمَنْ کَانَ لَهُ قَلْبٌ أَوْ أَلْقَی السَّمْعَ وَهُوَ شَهِیدٌ[ ؛(5)

قطعا این (قرآن)، برای هر صاحبدلی یا هر که گوش فرا داده شاهد باشد، مایه تذکر و یادآوری است.

1- طه (20)، آیه 99.
2- الانبیاء (21)، آیه 50.
3- عبس (80)، آیات 11 12.
4- القمر (54)، آیه 22.
5- ق (50)، آیه 37.