تاریخ فلسفه و تصوف صفحه 48

نکرده بشناسید؛ و به کتاب چنگ نخواهید زد تا آن که کسی را که از آن اعراض کرده بشناسید... .(1)

اشعاری از شاه نعمت الله ولی و هجو آن

سیاح پیاده: با اجازه آقایان، چند جمله از شاه نعمت الله ولی را برای شما نقل نمایم.

دکتر حسین خان: بفرمایید تا ببینیم ایشان چه گفته اند.

سیاح پیاده؛ او می گوید:

مشرب موحد آن است که حق تعالی را در مرایای اعیان ممکنات مشاهده نماید

و اعیان را کأن لم یکن در عدم بر حال خود بیند؛ و این نهایت غیبت محموده است و بدایت فنا و فنا نهایت سیر الی الله و بقای بدایت سیر فی الله.

ابتدا دارد و نهایت نی

غایتش چون بود چو غایت نی

موجود یکی بیند و باقی معدوم

کردیم اشارتی و باقی معلوم (2)

نیز، می گوید:

لا اسم له و لا نعت له و لا صفه له إلَّا بحسب المظاهر.

یک وجود است و مظاهر بی شمار

آن یکی را در مظاهر می شمار

تا آن که می گوید:

ثمّ بدا فی خلقه ظاهراً

فی صوره الآکل والشارب (3)؛

سپس خداوند، آشکارا در صورت آکل و شارب نمایان شد.

1- الکافی، ج8 ، ص390، ح586. همین مضمون را حضرت مجتبی† هم در روایتی بیان فرموده است. تحف العقول، ص227، (مؤلف).
2- طرائق الحقائق، ج3، ص28، رساله مکاشفات شاه نعمت الله ولی.
3- طرائق الحقائق، ج3، ص31 32، رساله مراتب شاه نعمت الله ولی.