تاریخ فلسفه و تصوف صفحه 84

حاج محمد علی: آقای صباحی، خواهش می کنم شما تذکّرات قرآن را که راجع به خداشناسی و صفات آن ذات مقدس است برای ما بیان فرمایید.

آقای صباحی: خداوند متعال، در قرآن مجید، خود را به صفات کمالیه معرفی فرموده

و منزه و مبرا نموده از آن که حواس ظاهر و باطن آن ذات قدوس را درک بنمایند. به بیان قرآن کریم، خدای سبحان شبیه و نظیر و شریک و مثل و مانند ندارد. هرچه در مخلوق هست و مخلوق متصف به آن می شود در خالق نیست و ذات قدوس از آن منزه

و مبراست. این دلیل قاطع و برهان آشکار است بر این که خالق غیر از مخلوق و مخلوق غیر از خالق است و هیچ سنخیتی بین آن ها برقرار نیست. آیا بین نور و ظلمت، حادث و قدیم، جهل و علم، عجز و قدرت، سنخیت وجود دارد؟! چنین نیست؛ بلکه بین آن ها مباینت به تمام معناست.

خداوند متعال عالِم و قادر و حیّ است به علم و قدرت و حیات ذاتی، تغییر و تبدیل

و زیادی و نقصان و حدّ و تناهی در او راه ندارد.

]لَمْ یَلِدْ وَلَمْ یُولَدْ * وَلَمْ یَکُنْ لَهُ کُفُواً أَحَدٌ[ ؛(1)

نزاده است و زاده نشده و او را هیچ همتایی نیست.