تاریخ فلسفه و تصوف صفحه 87

اگر تو را تکذیب کردند، بگو: عمل من به من اختصاص دارد و عمل شما به شما اختصاص دارد. شما مسئول آنچه من انجام می دهم نیستید و من نیز مسئول آنچه شما انجام می دهید نیستم.

اگر بر فرض غلط اعمال آدمیان فعل خدا باشد، تبری پیغمبرˆ از کافران معنا ندارد؛ برای آن که از مسلمات و بدیهیات اولیه دین است که مسلمان باید از کارهای خدا راضی باشد و این مقام برای پیغمبر و امامانn به صورت کامل و تمام وجود دارد. پس اگر طبق گمان نادرست صوفیه تمام افعال از خدا صادر شود، پیامبر و امامان و همه مسلمین باید راضی به آن باشند و از کفر و شرک و ظلم و قتل و غارت نباید بیزاری جویند؛ در صورتی که چنین نیست و بدیهی است که خدا و پیامبر و امامان از گناهان بشر راضی نیستند. خداوند متعال می فرماید:

]إِنْ تَکْفُرُوا فَإِنَّ اللهَ غَنِیٌّ عَنْکُمْ وَلَایَرْضیٰ لِعِبادِهِ الْکُفْرَ[ ؛(1)

اگر کافر شوید، پس خدا بی نیاز است از شما و راضی به کفر بندگان نمی شود.

نیز، ائمهn در متن زیارات، مکرر لعنت فرموده اند، کسی را که راضی به قتل سیدالشهدا† باشد.(2)

ایشان فرموده اند:

کسی که به فعل قومی راضی باشد، او هم با آن ها شریک است.(3)

بدیهی است که اهل بیت‰ راضی به هیچ ظلمی نبودند؛ ولی صوفیه باید به تمام ستم ها و افعال بد و قبیح راضی باشند، چون آن ها را فعل خدا می دانند.

1- الزمر (39)، آیه 7.
2- مصباح الزائر، ص289؛ اقبال الاعمال، ج3، ص102.
3- ر.ک: بحارالأنوار، ج100، ص96، ح7 (باب دوم از ابواب الامر بالمعروف و النهی... از کتاب الجهاد).