خطر مادی شدن دین صفحه 122

سنت ظهور و بطون

قرآن می فرماید: «إِلَیْهِ مَرْجِعُکُمْ جَمِیعًا وَعْدَ اللّهِ حَقًّا إِنَّهُ یَبْدَؤُا الْخَلْقَ ثُمَّ یُعِیدُهُ لِیَجْزِیَ الَّذِینَ آمَنُواْ وَعَمِلُواْ الصَّالِحَاتِ بِالْقِسْطِ...»(1) بازگشت همه ی شما به سوی اوست! خداوند وعده ی حقّی فرموده؛ او آفرینش را آغاز می کند، سپس آن را بازمی گرداند، تا کسانی را که ایمان آورده و کارهای شایسته انجام داده اند به عدالت جزا دهد؛ و برای کسانی که کافر شدند، نوشیدنی از مایع سوزان است؛ و عذابی دردناک، به خاطر آن که کفر می ورزیدند.

مسلّم همه ی ما به سوی خدا بر می گردیم و نظام «اِنّا لِلّهِ وَ اِنّا اِلَیْهِ راجِعُون» برای همه تحقق می یابد و عملاً سنتِ ظهور و بطون یا ایجاد کردن و باز به سوی خدا برگشتن، برای همه جاری می شود و این وعده ی حقی است و چون چنین کاری حق است خداوند انجام می دهد. و اگر فقط خلق و سیر نزولی پیش می آمد، بدون سیر صعودی و برگشت به مقام عنداللهی، کار خلقت لغو و بی حکمت بود، بنابراین باید پس از خلقت و سیر نزولی، سیر صعودی و برگشت به سوی حق نیز محقق شود. مثلاً شما وقتی حرف های مرا می شنوید عملاً اندیشه ی من در الفاظ بنده «ظهور» کرده و پس از آن و با شنیدن آن از طرف شما، از طریق قوه ی سامعه آن افکار به پیش نفس شما بر می گردد، این به معنی برگشت به باطن است و در این رابطه نظامِ ظهور و بطون در کار است تا اندیشه ی بنده به شما