خطر مادی شدن دین صفحه 22

1- معنویت تشیع، ص 54.

2- معنویت تشیع، ص 54.

3- سوره ی ذاریات، آیه ی 56.

4- سوره ی حجر، آیه ی 99.

السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضِ وَلِیَکُونَ مِنَ الْمُوقِنِینَ»؛(1) و این چنین ملکوت آسمان ها و زمین به حضرت ابراهیم علیه السلام نشان داده شد تا اهل یقین شود. از طرفی خداوند به همه ی انسان ها خطاب می کند چرا در ملکوت آسمان ها و زمین، نظر نمی کنید. «أَوَلَمْ یَنظُرُواْ فِی مَلَکُوتِ السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضِ ...»؛(2) آیا نباید در ملکوت آسمان ها و زمین بنگرند؟ ملکوت جنبه ی غیبی و معنوی آسمان ها و زمین است، به طوری که ریشه ی همه ی هستی مادی در کنترل آن عالَم است و آیه ی فوق تذکر می دهد که باید انسان ها از طریق رعایت دستورات الهی نظرها را متوجه آن عالم بنمایند، در این صورت بندگی انسان به مقصد اصلی خود که یقین است می رسد و خداوند درباره ی آن فرمود: «بندگی پروردگار خود را بنمایید تا به یقین برسید».(3)

خداوند در رابطه با این که باطن تمام عالم به ملکوت متصل است و ملکوت عالم در دست خداوند است و از آن طریق عالم را در کنترل خود دارد و فیض رسانی می کند، می فرماید: «فَسُبْحَانَ الَّذِی بِیَدِهِ مَلَکُوتُ کُلِّ شَیْءٍ وَإِلَیْهِ تُرْجَعُونَ»؛(4) منزه است خدایی که ملکوت هر چیزی در دست اوست و همه به سوی او برگشت می کنند. یعنی ملکوت هر شیئ در قبضه ی الهی است، به طوری که از خود هیچ استقلالی ندارد و انسان ها باید به جنبه ی ملکوتی اشیاء نظر کنند و جنبه ی باطنی و غیبی هر چیزی را