خطر مادی شدن دین صفحه 24

1- سوره ی حجر، آیه ی 21.

اساس است که گفته می شود ما آمده ایم تا آسمانی شویم، یعنی جان ما در حین زندگی زمینی مستعد انتقال به ملکوت عالم شود، چیزی که در خلافت انتخابی، مورد غفلت قرار گرفت.

علامه ی طباطبائی«رحمه الله علیه» در راستای ضایعه ای که به جهت امر فوق بر اسلام وارد شد می نویسند: «کسانی که در حیات معنوی و کمالات باطنی مطالعه کافی دارند و مقاصد حقیقی این رشته از علوم را دریافته اند، به خوبی درک می کنند که روش «سیر باطنی و حیات معنوی» روی این اساس استوار است که کمالات باطنی و مقامات معنوی انسان، یک رشته واقعیات حقیقی بیرون از واقعیت طبیعت و جهان ماده است و «عالم باطن» که موطن حیات معنوی است، جهانی است بسیار اصیل تر و واقعیت دارتر و پهناورتر از جهان «ماده»، مقامات معنوی، واقعیت ها و موقعیت های حیاتی اصیلی برای انسان هستند، هرگز از قبیل مفاهیم تشریفاتی و مقامات و مناصب و عناوین وضعی و قراردادی اجتماعی نیستند».(1)

خلاصه این که اولاً: مقامات باطنی که اولیاء الهی به آن ها دست یافته اند، واقعیت دارد، ثانیاً: آن واقعیات در عالم ماده نیست، ثالثاً: موطن و محل تحقق آن ها همان عالم ملکوت و وجود خزینه ای است که وجودش اصیل تر و شدیدتر می باشد. پس انسان ها حیات معنوی خود را در سنگ و خاک نمی توانند به دست آورند، بلکه باید به عالم باطن نزدیک شوند و نباید آن را مانند عنوان هایی مثل فقر و توانگری و بزرگی و کوچکی که امور اعتباری و قراردادی هستند، بدانند.