خطر مادی شدن دین صفحه 56

1- سوره ی توبه، آیه ی 30.

هر گونه تصور مادی عبور کرد، حال هر چیزی که حواس ما را از آسمان غیب به سوی پدیده های مادی جلب کند ما را زمینی کرده است. نباید جنبه ی معنوی مساجد مغلوب این ظواهر شود، در حدی که نتوان در خانه ی خدا به عبادت پرداخت. اگر تصور نوجوانان از نماز این چنین شد، آن وقت هر گاه به یاد نماز می افتند آن عکس ها و لوسترها و حریرها در ذهنشان تداعی می شود و همین ها بین قلب آن ها و عالم غیب و معنویت جای خود را باز می کند و حجاب می شود، چنین اشخاصی اگر برج ایفل را ببینند بیشتر می پسندند تا یک محیط معنوی ساده را و علاقه شان به آن گونه امورِ مادی بیشتر می شود تا امور معنوی.(1)

اگر به آیه ی فوق دقت فرمائید، پس از آن که فرمود: «نصاری می گویند مسیح فرزند خدا است»؛ می فرماید: «ذَلِکَ قَوْلُهُم بِأَفْوَاهِهِمْ یُضَاهِؤُونَ قَوْلَ الَّذِینَ کَفَرُواْ مِن قَبْلُ قَاتَلَهُمُ اللّهُ أَنَّی یُؤْفَکُونَ»؛ آن سخنی است بی پایه که واقعیتی بیشتر از آن چه در دهان آن ها است ندارد، سخن خود را به کفّاری که قبل از آن ها بودند شبیه کرده اند. چون حرف های من درآوری می زنند که ریشه در هیچ حقیقتی ندارد، خدا آن ها را بکشد، چگونه از حق روی می گردانند.

چنانچه حقایق غیبی را در حد پدیده های مادی پائین بیاوریم، عملاً از دین و عرفان و برهان جدا شده ایم و خود را در وَهمیات خود گرفتار