خطر مادی شدن دین صفحه 92

1- مسعودی، مروج الذهب، ج 2، ص 345.

2- طه حسین، انقلاب بزرگ، علی و دو فرزند بزرگوارش، ص 9.

نمی ماند که واسطه ی فیض حق در نظام عالم می باشند. بارها عرض شده است که جایگاه اهل البیت علیهم السلام در قرآن چه جایگاهی است ولی ضرورت توجه به چنین جایگاهی هنوز احساس نشده است، آری قرآن می فرماید جنبه ی باطنی قرآن را تنها مطهرون احساس می کنند: «لَّا یَمَسُّهُ إِلَّا الْمُطَهَّرُونَ»؛(1) همان مطهرونی که درباره ی آن ها فرمود: «إِنَّما یُریدُ اللَّهُ لِیُذْهِبَ عَنْکُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَیْتِ وَ یُطَهِّرَکُمْ تَطْهیراً»؛(2) خدا فقط اراده کرده که رجس و هر آلودگی را از شما اهل البیت بزداید و طهارتی خاص به شما بدهد. ولی نفهمیدند چرا باید به آن ها رجوع کرد. چون از خطرمادی شدن دین غافل بودند، همه چیز را با محوریت پاسخ گویی به نیازهای مادی ترسیم کردند و در نتیجه جایی برای قرآن در تنظیم روابط اجتماعی و اقتصادی و تربیتی نماند و جامعه ی اسلامی با مدیریتی سکولار به راه خود ادامه داد و کار تا آن جا جلو رفت که جامعه ی اسلامی توانست حاکمانی چون یزید و مروان بن حکم و متوکل عباسی را تحمل کند و خم به ابرو نیاورد، چون فراموش کردند باید از طریق اسلام انسان های زمینی آسمانی شوند، که اگر متوجه چنین نیازی بودند هیچ راهی جز رجوع به اهل البیت علیهم السلام برای جامعه ی اسلامی باقی نمی ماند. کسی منکر کمالات اهل البیت علیهم السلام نبود ولی ضرورتی برای حاکمیت آن ها نمی دید وگرنه شخص خلیفه ی دوم جملاتی دارد که همه حکایت از اعتقاد به کمالات خاص امیرالمؤمنین علیه السلام دارد، از جمله می گوید: «خدا مرا در