مدیریت و فرماندهی در اسلام صفحه 104

سپس «ابو یوسف» اشاره به نامه امیر مؤمنان علی(علیه السلام) می کند که به یکی از فرمانداران خود به نام «کعب بن مالک» نوشته است در این نامه چنین آمده:

«اَمّا بَعْدُ... وَاَخْرِجْ طائِفَهً مِنْ اَصْحابِکَ حَتّی تَمُرَّ بِاَرْضِ السَّوادِ کَوْرَهً بَعْدَ کَوْرَه فَتَسأَلَهُمْ عَنْ عُمّالِهِمْ وَتَنْظُرَ فِی سِیْرَتِهِمْ..; گروهی از یاران خود را روانه شهر کن تا از اوضاع مأموران حکومت بپرسند و روش آنان را در نظر بگیرند!».(1)

9 جذب نیروهای صالح

جذب نیروهای صالح

مدیر برای وصول به اهداف خود، در سازمان و تشکیلاتی که تحت پوشش مدیریّت او است باید همراهان همفکر و هم عقیده، جدّی، صالح، امین و درستکار داشته باشد که آنها را به تدریج از میان افراد لایق جذب کند.

فرق نمی کند گزینش در حوزه اختیارات او باشد یا نه، به هر حال، او می تواند در جذب نیروهای صالح به طور مستقیم یا غیر مستقیم نقش مؤثّری داشته باشد.

آفت بزرگ در گزینش ها!

بزرگترین خطری که بر سر راه مدیران در این قسمت است، این است که به سراغ افرادی بروند که تنها نقطه قوّتشان این است که چشم و گوش بسته، تسلیم فرمانند; و دائماً با زبان حال و قال به این بیت مترنّمند:

بندگانیم جان و دل بر کف

چشم بر امر و گوش بر فرمان!

پاورقی

1 کتاب الخراج، قاضی ابویوسف، ص 128.