مدیریت و فرماندهی در اسلام صفحه 12

در آیه بعد از آن آمده که : «لا تَجْعَلُوا دُعاءَ الرَّسُولِ بَیْنَکُمْ کَدُعاءِ بَعْضِکُمْ بَعْضاً قَدْ یَعْلَمُ اللّهُ الَّذینَ یَتَسَلَّلُونَ مِنْکُمْ لِواذاً فَلْیَحْذَرِ الَّذینَ یُخالِفُونَ عَنْ أَمْرِهِ أَنْ تُصیبَهُمْ فِتْنَهٌ أَوْ یُصیبَهُمْ عَذابٌ أَلیمٌ; پیامبر را همچون خودتان صدا نزنید (یا محمّد نگوئید، یا رسول اللّه که بیانگر مقام رهبری اوست، بگوئید!) خداوند کسانی از شما را که پشت سر دیگران پنهان می شوند و یکی پس از دیگری از حضور در صحنه فرار می کنند، می داند، ولی آنها که مخالفت فرمان او می کنند باید بترسند از این که فتنه ای دامنشان را بگیرد، یا عذابی دردناک به آنها برسد!»(1)

اینها نیز اشارات دیگری به مسأله انضباط ناشی از مدیریّت و نظام تشکیلاتی است.

اهداف اصلی مدیریّت اسلامی

بی شک اهداف مدیریّت در اسلام، جدا

از اهداف حکومت اسلامی که مدیریّتها، جزئی از پیکره آن است، نمی تواند باشد.

بنا بر این، باید در یک مقیاس وسیع و کلّی، اهداف حکومت را در اسلام، مورد بررسی قرار دهیم تا هدف مدیریّتهایی که بدنه این حکومت را تشکیل می دهد مشخّص گردد.

بلکه فراتر از این موضوع، «هدف از آفرینش بشر» از نظر «جهان بینی کلّی اسلامی» باید در فهم دقیق اهداف مدیریّت اسلامی مورد توجّه قرار گیرد; که بدون آن، مسأله مدیریّت و فرماندهی شکل اسلامی خود را از دست داده، و به رنگ مدیریّتهای «غربی» و «شرقی» درمی آید

پاورقی

1 سوره نور، آیه 63.