مدیریت و فرماندهی در اسلام صفحه 121

ایمان پیامبر(صلی الله علیه وآله وسلم) به هدف و رسالتش تا آن پایه بود که گاه از عدم پذیرش مردم آنچنان متأثّر می شد که می خواست جان عزیزش را از دست بدهد. قرآن مجید در مقام دلداری او می گوید:

«لَعَلَّکَ باخِعٌ نَفْسَکَ عَلی آثارِهِمْ إِنْ لَمْ یُؤْمِنُوا بِهذَا الْحَدیثِ أَسَفاً; گویا می خواهی به خاطر اعمال آنان، خود را از غم و اندوه هلاک کنی اگر به این گفتار ایمان نیاورند!»(1)

در احادیث اسلامی آمده است که پیامبر(صلی الله علیه وآله وسلم) به قدری عبادت کرد که پاهای مبارکش متورّم شد تا آنجا که قرآن بر او نازل گشت و چنین گفت:

«ما أَنْزَلْنا عَلَیْکَ الْقُرْآنَ لِتَشْقی; ما قرآن را بر تو نازل نکردیم که خود را به زحمت بیفکنی!»(2)

اینها همه نشان

می دهد که این مدیر و فرمانده بزرگ عالم بشریّت تا چه حد به مکتبش ایمان داشت; ایمانی که در تمام اعمالش پرتو افکن بود و در عمق جانش نفوذ کرده، و به تمام اعمالش جهت می داد. همین ایمان عمیق بود که به دعوت او جاذبه مخصوصی می داد.

کوتاه سخن این که، ایمان به هدف برای یک مدیر و فرمانده در هر تشکیلات نخستین و مهمترین شرط موفّقیّت او است، و اصولاً عشق به کار و تلاش و کوشش توأم با دلسوزی، بدون چنین ایمانی صورت نخواهد گرفت.

و البتّه در نظامهای مکتبی، ایمان به هدف مساوی است با ایمان به مکتب.

پاورقی

1 سوره کهف، آیه 6.

2 سوره طه، آیه 2.