مدیریت و فرماندهی در اسلام صفحه 133

در سخنان تاریخی خود امام حسین(علیه السلام) که در مقابل امیر مدینه به نام «ولید» آن مزدور ننگین بنی امیّه، بیان کرد چنین آمده است:

«إِنّا أَهْلُ بَیْتِ النُّبُوَّهِ، وَمَعْدِنُ الرِّسالَهِ، وَمُخْتَلَفُ الْمَلائِکَهِ...; ما خاندان نبوّتیم، و معدن رسالت، و محلّ رفت و آمد فرشتگان،...»(1)

این معنی را با وضوح بیشتر در فرمان مالک اشتر می خوانیم; آنگاه که درباره شرایط «فرماندهان» سخن می گوید.

می فرماید:

«ثُمَّ الْصَقْ بِذَوِی الْمُرُوءاتِ وَالاَْحْسابِ وَأَهْلِ الْبُیُوتاتِ الصّالِحَهِ وَالسَّوابِقِ الْحَسَنَهِ; سپس به سراغ کسانی برو که از خانواده های اصیل، نجیب، با شخصیّت، مؤمن، صالح و خوش سابقه اند!»(2)

حتّی در روایات اسلامی طرز تغذیه مادر و شیر او را در تشکیل هسته بندی شخصیّت کودک مؤثّر شمرده شده

است.

به هر حال، تا آنجا که ممکن است باید مدیران و فرماندهان را از خانواده هائی برگزید که از وراثت صالحه ای بهره مندند.

8 سعه صدر

«مدیریّت» مانند «فرماندهی» کار پیچیده ای است، و می دانیم هر قدر کاری پیچیده تر باشد مشکلات آن افزونتر، و آفاتش بیشتر است; به همین دلیل، مدیران و فرماندهان، باید دارای اعصابی قوی، حوصله زیاد، و ظرفیّت کافی در رویاروئی با مشکلات باشند.

پاورقی

1 «مقتل الحسین»، عبدالرّزّاق مُقَرَّم.

2 نهج البلاغه، فرمان 53.