مدیریت و فرماندهی در اسلام صفحه 135

این بلند نظریها و سعه صدر و ظرفیّت وجودی، برای پیشبرد کار مدیر و فرمانده چنان مؤثّر است که می تواند دشمنان سنگدل را به دوستان صمیمی مبدّل سازد.

«... فَإِذَا الَّذی بَیْنَکَ وَبَیْنَهُ عَداوَهٌ کَأَنَّهُ وَلِیٌّ حَمیمٌ; ناگاه (خواهی دید) همان کس که میان تو و او دشمنی است، گویی دوستی گرم و صمیمی است!»(1)

9 دلسوزی و عشق به کار

هیچ کس نمی تواند مدیر و یا فرمانده خوبی باشد مگر اینکه به کار خود عشق بورزد.

آنها که برنامه های خود را به عنوان یک «مسؤولیّت اداری» یا «نجات از اعتراض مردم و توبیخ مافوق» انجام می دهند، به دایه ای می مانند که در برابر گرفتن مزد، مسؤولیّت

«تغذیه» یا «تربیت» کودکی را بر عهده گرفته، ولی آنها که به کار خود عشق میورزند همچون مادرند!

و می دانیم هزاران دایه همچون یک مادر نخواهد بود; چرا که این را دل سوزد و آن را دامان، و گاه حتّی دامانش هم نمی سوزد!

و درست یکی از مهمترین تفاوتهای مدیریّت غربی و مدیریّت اسلامی همین است.

به تعبیری دیگر، باید پیش از آن که انگیزه در افراد تحت مدیریّت ایجاد گردد، در خود مدیران و فرماندهان ایجاد انگیزه نمود; و می دانیم قویترین و مؤثّرترین

انگیزه ها «عشق» است، و عشق و شوقی که از ایمان مکتبی سرچشمه می گیرد از همه برتر و عمیق تر و سازنده تر است.

پاورقی

1 سوره فصّلت، آیه 34.