مدیریت و فرماندهی در اسلام صفحه 97

گفتند: مطمئن باش!

گفت: آیا می دانید جماعت یهود از درگیری با محمّد(صلی الله علیه وآله وسلم) پشیمان شده اند; و رسولی نزد او فرستاده اند که ما از کار خود پشیمانیم; آیا این مقدار کافی است که ما گروهی از اشراف قبیله «قریش» و «غَطَفان» را برای تو گروگان بگیریم و دست بسته به تو بسپاریم؟ سپس در کنار تو خواهیم بود تا آنها را ریشه کن کنیم! «محمّد(صلی الله علیه وآله وسلم)» نیز با این پیشنهاد موافقت کرده است; بنابراین، اگر یهود به سراغ شما بفرستند و گروگانهائی بخواهند، حتّی یک نفر به آنها ندهید که خطر جدّی است!

سپس به سراغ طائفه «غَطَفان» که طایفه خود او بود، آمد، گفت: ای جمعیّت! اصل و نسب مرا به خوبی می دانید; من به شما عشق میورزم; و فکر نمی کنم کمترین تردیدی در خلوص نیّت من داشته باشید!

گفتند: راست می گوئی، حتماً چنین است.

گفت: سخنی دارم به شما می گویم امّا از من نشنیده باشید!

گفتند: مطمئن باش! حتماً چنین خواهد بود، چه خبر؟

«نعیم» همان مطلب را که برای قریش گفته بود، دائر بر پشیمانی یهود و تصمیم به گروگان گیری آنها، مو به مو برای آنها شرح داد و آنها را از عاقبت این کار برحذر داشت.

اتّفاقاً شب شنبه ای بود ( ماه شوّال، سال پنجم هجری) که ابوسفیان و سران غَطَفان گروهی را نزد یهود بنی قُرَیْظه، فرستادند; گفتند; حیوانات ما در اینجا دارند تلف می شوند، در اینجا برای ما جای توقّف زیاد نیست; فردا صبح حمله را باید

آغاز کنیم تا کار یکسره شود.

یهود در پاسخ گفتند: فردا شنبه است و ما دست به هیچ کاری نمی زنیم; به علاوه، از این بیم داریم که اگر جنگ به شما فشار آورد به شهر و دیار خود بازگردید و ما را در اینجا تنها بگذارید; بنابراین، شرط همکاری ما آن است که گروهی از اشراف خود را به عنوان گروگان به دست ما بسپارید.