نقش ائمه علیهم السلام در احیای دین جلد 2 صفحه 173

اسلام و کذّاب بوده و به دروغ خود را پیامبر خوانده است؛خود او و همۀ افراد قبیلۀ بنی حنیفه، آنگاه که از او پیروی می کردند،کافر شده بودند.

آری،اسماعیلیّه که می گفتند ما تا امام ششم را به امامت قبول داریم و بعد از امام صادق، اسماعیل و سپس فرزندش،محمّد و سپس دیگران امام هستند،همانند بنی حنیفه می باشند که با آنکه پیامبری خاتم صلّی اللّه علیه و آله و سلّم و پیامبران قبل از او را پذیرفته بودند،همین که گفتند مسیلمه نیز پیامبر است،از اسلام خارج شدند و نمی توان آنان را مسلمان نامید.

بنابراین اسماعیلیّه نیز همین که گفتند:اسماعیل امام است و بعد از او...امام هستند،از تشیّع خارج شدند و نمی توان آنان را شیعه گفت،یا فرقه ای از شیعه خواند.و از آنجا که ائمّه علیهم السّلام دور شدند و به تدریج برای خود احکامی در برابر احکام ضروری اسلام قانون گذاری کردند،به تدریج از اسلام نیز خارج شدند.پس نه می توان آنان را مسلمان گفت و فرقه ای از اسلام،و نه فرقه ای از شیعه پنداشت.

غلات

گروه های کوچکی در عصر ائمّه علیهم السّلام پدیدار می شدند و ادّعاهایی داشتند و مردم را به خود دعوت می کردند.و از آنجا که ائمّه آنها را لعنت می کردند و ایشان را به همۀ مردم معرّفی می نمودند،هیچ شبهه ای بر مردم مسلمان شیعه و سنّی در شناخت آنان باقی نمی ماند،و غالبا پس از چند صباحی نابود می شدند.چنان که شهرستانی،دانشمند مشهور مکتب خلفا که در عقاید مقلّد اشعری و در فقه مقلّد شافعی بوده است، (1)در باب«الغالیه»از کتاب خود،پس از آنکه فرقه های غلات را معرّفی کرده مبارزۀ ائمّه علیهم السّلام را با آنان بیان می کند،در آخر بحث می گوید:

«و تبرّأ من هؤلاء کلّهم جعفر بن محمّد الصّادق و طردهم و لعنهم....» (2)

«جعفر بن محمّد(امام صادق)از تمامی فرقه های نامبرده تبرّی کرد و بیزاری جست،و آنان را از خود راند و لعنت کرد.»