نقش ائمه علیهم السلام در احیای دین جلد 2 صفحه 241

2- همچنان که هارون وزیر موسی بود. طه: 29- 33:\i وَ اجْعَلْ لِی وَزِیراً مِنْ أَهْلِی* هارُونَ أَخِی* اشْدُدْ بِهِ أَزْرِی* وَ أَشْرِکْهُ فِی أَمْرِی فرقان: 35:\i وَ لَقَدْ آتَیْنا مُوسَی الْکِتابَ وَ جَعَلْنا مَعَهُ أَخاهُ هارُونَ وَزِیراً\

3- تاریخ الرسل و الملوک( طبری) 2/ 319 و 321، چ دار المعارف مصر 1968 م؛ تفسیر طبری 19/ 74- 75؛ الکامل فی التاریخ( ابن اثیر) 2/ 41- 42، چ دار الکتاب العربی.

این اوّلین روزی است که پیامبر صلّی اللّه علیه و آله و سلّم علی علیه السّلام را به عنوان امامت بر امّت مشخّص می کند.در این روز که نخستین روز دعوت رسمی و علنی اسلام و پیامبر می باشد،آن حضرت به سه چیز اساسی دعوت می کند:

1.خداوندی حق تعالی

2.پیامبری آن حضرت

3.وزارت و خلافت و وصایت علیّ بن ابی طالب؛که اوّلین عنوان(وزارت)مربوط به دوران حیات آن حضرت است،و دومین و سومین عنوان(وصایت و خلافت)مربوط به بعد از رحلت وی می باشند.

«وزارت»،همکاری علی علیه السّلام با پیامبر صلّی اللّه علیه و آله و سلّم در تحمّل مشقّت های تبلیغ در عصر حیات او را می فهماند.و«وصایت و خلافت»،به مفهوم به تنهایی عهده دار شدن تحمّل این بار گران بعد از رحلت آن حضرت می باشد.

این حقیقت را گفته بودیم که خلیفۀ هر کس،همان کاری را می کند که او کرده است.خلیفۀ پیامبر کار پیامبر را به عهده دارد؛شریک پیامبر است در کار خاصّ او،یعنی تبلیغ؛و بعد از وی ادامه دهندۀ راه اوست،نه اینکه حکومت کند.البته حکومت و رهبری از شئون جدایی ناپذیر پیامبری است 1نه تمام آن.بنابراین حکومت هم از شئون خلیفۀ پیامبر است نه تمام شخصیّت خلیفه.پیامبر باید حاکم باشد و در عصر او حاکم بر حق وجود ندارد و حکومت دیگری صحیح و مشروع نیست؛ولی پیامبر نیامده است که حاکم باشد،که اگر حکومت نیافت،به پیامبری او لطمه و ضرری وارد گردد و نقض غرض شود.عیسی علیه السّلام در تمام دوران پیامبری اش حکومت و قدرت مادّی نیافت،امّا سراسر عمر خویش را به تبلیغ رسالات الهی گذرانید.آیا در پیامبری او خللی وارد آمد؟!

پیامبر خاتم صلّی اللّه علیه و آله و سلّم در مکّه به مدّت سیزده سال پیش از هجرت حاکم نبود و قدرت حکومتی نداشت،امّا به پیامبری وی کمترین نقص و خدشه و خللی وارد نیامده است.