جلوه های نور صفحه 40

بر دشمن خدائی لبخند آوریم ، و بر دوست خدا نیشخند ، و بر منافقی رحمت آوریم ، و بر دوست گناهکاری شفقت ، که همه سیاهی و سیاهکاری است و ظلم است و تاریکی ، چرا که بر راست گویان توحیدی تمایل به ستمکاران راه ندارد که (وَلاتَرکَنُوا اِلَی الَّذِینَ ظَلَمُوا فَتَمَسَّکُمُ النّ ارَ وَم ا لَکُمْ مِن دُونِاللّهِ مِن اَوْلِیَاءَ ثُمَّ لاتُنْصَرُون )(53) (و میل نکنید به آنان که ستمکارند ، که آتش شما را فرا خواهد گرفت ، و اولیائی جز خدا بر شما واقعیّت ندارد ، و بعد آن نیز یاری نخواهید شد) .

ظلم : آنجا که از دعا لب فرو بندیم ، که سلاح مؤ من است ، و غفلت از آن ستم بر خود و خویشان و بر دوستان خدا و جنگاوران اسلام ، و بر گذشتگان و آیندگان .

خدایا ! اگر تو نخواهی ما نتوانیم ، و این ظلم است که توانائی ما را در درخواست نیز بفرما که فرمود : ((اَللَّهُمَّ لا تَکلِنی اِلی نَفْسِی طَرفَهَ عینٍ اَبَدا)) . (54)

س ه 18/4/63

کتاب

کتاب معاشری است که در سکوت سخن می گوید و مصاحبی است که تا هر جا به همراه می آید . از گذشتگان می گوید که به کجا رفتند ، و آنگاه که بودند چگونه زیستند ، چه می گفتند ؟ و چه می شنیدند ؟ و آیا نگفتند که تا به کجا می رویم ؟

اما کتاب در آنجا که فاقد صلاحیّت ها باشد ابتدای ابتلائات است چه امکان انحراف فرد یا افرادی را به دنبال دارد که گاه نمی توان با صرف سالیان سال

آنها را به صراط مستقیم آورد !

نویسندگان چیره دست و شعرای ارزنده می توانند خدمات زیادی در اصلاح جوامع بشری داشته باشند اما گاه در اشعار بسیاری از شعرا و نوشته نویسندگان نکات بسیاری وجود دارد که با واقعیّت های اخلاق توحیدی منافات دارد و فاقد شناخت معارف حقّه است و اگر شعر یا نثری بتواند که می تواند باقیاتی صالحات باشد ، شعر و نثری نیز می تواند که باقیاتی سیئات باشد و دامن نویسنده و مسئولین امر را هیچ گاه رها نکند .

تکرار مکرّرات در کتاب های مختلف با اسماء متفاوت بدون اینکه نتیجه مسلّمی داشته باشد همه اتلاف وقت است ، دروغ پردازیهای ماهرانه و احساس برانگیز در رمان و داستان های غیر واقعی و یا مبتنی بر واقعیّت های غیر اخلاقی ممرّ اعاشه فروشندگان و ناشران و نویسندگانی است که اعصاب خوانندگان را به تاراج می کشند و پول و وقت آنان را به یغما می برند و هم اینکه تاءثیر دروغ های مکرر و فراوان در اینگونه نوشته ها اصل واقعیّت ها را در کلّیتی به زیر سؤ ال می برد و در این رهگذر شیطانک شک بر حقایق تار می تند ، اندیشه را تخدیر ، و تحمیق را گسترش می دهد در حالی که باید از عمر محدود در حرکت بسوی واقعیّت ها و در تکامل ایمان و استواری اندیشه مدد گرفت .