دین و آزادی صفحه 224

1- 328. آیت اللَّه نوری همدانی، امر به معروف و نهی از منکر، ص 123.

2- 329. امر به معروف و نهی از منکر والاترین و گرانقدرترین فریضه اسلامی، ص 13.

دلیل عقلی قاطعی را بر وجوب امر به معروف و نهی از منکر ارائه کرده اند:

وهذَا الْحُکْمُ العَقْلِیّ لا یَخْتَصُّ بِاللَّهِ بَل هُوَ جارٍ وَسارٍ فِی کُلِ ّ مَنْ لَهُ دَخْلُ فِی ذلِکَ فَإنْ تَقریبَ المجتمع الإنسانِی نَحْو الْغَرَض مِن الْخِلقَه وهُوَ الکَمال والسَّعادَه مِن وَظآئِف کلّ حَکِیم؛(1)این حکم عقلی به خدا اختصاص ندارد، بلکه این حکم در مورد هر کسی که در اجتماع تأثیرگذار است جاری است، پس همانا همراه بودن اجتماع انسانی به سوی غرضی که برای آن خلق شده اند که عبارت است از کمال و سعادت ، از وظایف هر انسان آگاه و بصیر است.

پس هر انسانی به حکم عقل نیز باید در سنگر دفاع از سلامت جامعه به دیده بانی دائم مشغول باشد و در موارد لزوم امر و نهی کند و مخاطبی هم که امر، نهی یا نصیحتی به او بشود و بداند که از سر صدق است، نه تنها آن را مانع آزادی خود نمی داند، بلکه سپاس گزار آن نیز خواهد بود. لذا حضرت علی علیه السلام فرموده است: «مَرارَهُ النُّصْحِ اَنْفَعُ مِنْ حَلاوَهِ الْغِشِ ّ؛(2) تلخی نصیحت سودمندتر از شیرینی دورویی و خیانت است».