حجاز درصدر اسلام صفحه 178

این گورها که در نزدیکی مسجد است و به قبور شهدا معروف‌اند. شاید بعضی از آنها به دست اشراف ساکن سیاله کشته شده باشند. عُفاریه که کوهی سرخ رنگ است در سَیاله واقع است. «(1)» در دو میلی سَیاله چشمه‌ای است معروف به سُوَیْقه از آن فرزندان عبداللَّه بن حسن و آن از جملهصدقات علی بن ابی طالب (ع) بوده است. «(2)» در آنجا آب بسیار است و هم شیرین از راه برکنار است. محمد بنصالح بن موسی بن حسن بر متوکل خروج کرد. متوکل ابوالسّاج را با سپاهی عظیم بر سر او فرستاد. ابوالسّاج بر او و بر مردان خاندانش غلبه یافت.

همه را بگرفت و بر بند نهاد و بعضی را هم کشت. و سُوَیْقه را خراب کرد و نخلهای بسیاری را برید و منازلی را ویران ساخت. از آن پس سُوَیْقه دیگر به رونق نیامد. «(3)» در نزدیکی سُوَیْقه حَزره است و آن امروز آنِ خاندانِ حسن بن حسن بن علی است.

حزره از وادیهای اشْعَر است که سیلابش به بیابان می‌ریزد. ساکنان آن بنی عبداللَّه بن الحُصَین‌اند از اسْلَمیان. در آنجاست مُلَیْحه و در پایین آن چشمه‌ای است به نام سُوَیقه و روبه‌روی سُوَیْقه بُثْنَه است. زمینی است که عبداللَّه بن حسن بن حسن آن را آبادان ساخته است. «(4)»

رَوحاء

سَمْهودی به نقل از اسدی گوید: بین سَیاله و رَوحاء یازده میل است و بین آن و مَلَل هفت میل. مطری گوید: شَرَف الرَّوحاء پایان سیاله است در حالی که به مکه می‌روی.

و اول سَیاله زمانی است که شَرَف مَلَل را قطع کنی وصُخَیْرات الثُمام در جانب راست تو باشد. در این حال از مَلَل به نشیب می‌روی سپس به جانب راست می‌گردی و به طرف قبله رهسپار می‌شوی. این جا است رَوحاء. «(5)»

1- - سمهودی، ج 2، ص 166.
2- - سمهودی، ج 2، ص 166، 167، 326.
3- - سمهودی، ج 2، ص 166، 326.
4- - اغانی، ج 15، ص 85.
5- - بکری، ص 226.