حجاز درصدر اسلام صفحه 264

حِماهای رسول خدا (ص)

یاقوت گوید: الْجام موضعی است از حماهای مدینه. «(1)» بدون آن که به موضع آن اشارت کند یا تفصیلات بیشتری بیاورد.

در بعضی از کتب آمده است که رسول الله فرمود: هیچ حِمایی نیست مگر از آن خدا و رسول اوست. «(2)» ولی روایاتی هم نقل شده که پیامبر برای بعضی از اشخاص حِماهایی قرار داده. مراد از آن حدیث- به قول سَمْهودی- می‌تواند این باشد که حماها از آن دولتها و والیان نیست بلکه از آن خدا و رسول او است.

نقیع

اصفهانی صاحب اغانی روایت کند که عمرو بن سَلَمة بن سَکَن بن قُرَیْط اسلام آورد و اسلامش نیکو شد و نزد پیامبر آمد و از پیامبر خواست که حمای میان شُعاری و سعدیه را به او بخشد. سعدیه آبی است از آن عمرو بن سلمه و شعاری آبی است از آن بنی قَتادة بن سَکَن بن قُرَیْط. آن بقعه، زمینی بود نُه میل طول داشت و شش میل عرض. پیامبر (ص) آن زمین را به او داد. فرزندش جَحوش آن را در حمایت خود گرفت.

گروهی از بنی جعفر بن کلاب آمدند و بدون اذن او ستوران خود را در آنجا چرانیدند چون پیامبر شنید خشمگین شد و فرمان اخراج آنها را داد. «(3)» یاقوت همین مطلب را روایت کرده ولی به جای «شعاری»، «شَقراء» آورده است.

ابن اسحاق از عبدالله بن ابوبکر روایت کند که جُرَش نزد رسول خدا (ص) آمدند و اسلام آوردند. پیامبر چراگاهی را که نزدیک قریه آنها بود به آنها واگذاشت.

ابو داود روایت کند که هلال یکی از بنی متعان نزد رسول خدا (ص) آمد و عشر خرمای خود را آورد و از او خواست که وادی سکبه را حمای او سازد. رسول خدا (ص) نیز

1- - یاقوت، ج 1، ص 350.
2- - الام، ج 3، ص 270 و سمهودی، ج 2، ص 424 و ابن حنبل، ج 4، ص 71، 73؛ البخاری، المساقات باب 11.
3- - اغانی، ج 20، ص 165 و سمهودی، ج 2، ص 330 و یاقوت، ج 3، ص 306.