حجاز درصدر اسلام صفحه 332

حسین بن علی بن ابی طالب. و عَمْق وادیی است که در فُرْع می‌ریزد آن را عَمْقَین هم می‌گویند. متعلق است به بعضی از فرزندان حسین بن علی. «(1)» طبری گوید: علی بن الحسین را مالی بود در جنب مدینه. «(2)» سَمْهودی گوید: عَباثِر وادیی است از اشْعَر میان نَخَلی و بُواط در آنجا نقبی است که به یَنْبُع می‌رسد از آنِ بطنی از بطون جُهَیْنه. موسی بن عبداللَّه حسینی قسمت پایین آن را از ایشان خرید و در آن چشمه‌ای از زمین برآورد.

سَمْهودی گوید: حَفْیاءصدقه حسن بن علی بود و مَرْتِج وادیی است نزدیک مدینه از آنِ حسن بن علی و گویند موضعی است نزدیک ابْواء.

یاقوت گوید: مَرْتِج وادیی است نزدیک وَدّان و گویند درصدر نَخَل از وادیهای اشْعر درغَور در یَنْبُع می‌ریزد. پایین آن چشمه‌هایی است از آنِ حسن بن حسن بن علی از آن جمله است ذات‌الاسیل و در پایین دست آن بَلْده است و بُلَیْده. وسَیاله از آنِ فرزندان حسن بن علی (ع) است و به قولی از قریش.

سَمْهودی بر این می‌افزاید که در یک میلی آن چشمه‌ای است معروف به سُوَیْقه از آن فرزندانِ عبداللَّه بن حسن با آب بسیار و شیرین. «(3)» بکری گوید: خَزْرَه نزدیک سُوَیْقَه از آن خاندان حسن بن حسن بن علی (ع) است. «(4)» اما سَمْهودی گوید: حَزْرَه از وادیهای اشعر است در قفاره می‌ریزد. ساکنانش فرزندان عبداللَّه بن حُصَیْن اسلَمی است. مُلَیْحه در آنجاست در پایین آن چشمه‌ای است موسوم به سُوَیْقه.

بکری گوید: بَثْنه زمینی است رو به روی سُوَیْقه در مدینه. عبداللَّه بن حسن بن حسن آن را زراعت می‌کند. در پایین حَوْره، چشمه عبداللَّه بن حسین است و به سُوَیْقه معروف است.

سپس در میان سفح و مُشاش جاری است. ذات‌الشعب و مُلَیْحه در آنجاست. و سُقیا که چاهها و چشمه‌ها و برکه‌های بسیار دارد، قسمت زیادی از آنِصدقات حسن بن زید است. «(5)» سَمْهودی گوید: سُوَیْقه چشمه‌ای است شیرین با آب بسیار در پایین حَزْره (حَوْره؟) در یک میلی سَیاله از آنِ فرزندان عبداللَّه بن حسن. مجد گوید: سُوَیْقه موضعی است نزدیک مدینه که جمعی از آل علی بن ابی طالب در آنجا زندگی می‌کنند. «(6)»

1- - سمهودی، ج 2، ص 343.
2- - طبری، ج 2، ص 410.
3- - سمهودی، ج 2، ص 166؛ بکری، ص 770.
4- - بکری، ص 441.
5- - بکری، ص 743.
6- - سمهودی، ج 2، ص 326.