حجاز درصدر اسلام صفحه 337

و ششصد هزار فروخت. سپس بر خاست و گفت که هر که از زبیر طلبی دارد نزد ما به غابه بیاید. عبداللَّه بن جعفر، نزد او رفت. چهل هزار از زبیر طلب داشت. به عبداللَّه بن زبیر گفت:

اگر می‌خواهی، باز هم پرداختِ آن را به تاخیر انداز. عبداللَّه گفت: نه، آن را می‌پردازم. عبداللَّه بن جعفر گفت: پس قطعه زمینی به من بده. عبداللَّه بن زبیر گفت: از فلان جا تا فلان جا از آنِ تو، در عوضِ وامی که بر ما داری.

میراث زبیر را که تقسیم کردند، او را چهار زن بود، به هر یک هزار هزار وصد هزار رسید. همه دارایی او سی و پنج هزار هزار و دویست هزار بود. (یعنی سی و پنج میلیون و دویست هزار). «(1)» هِشام بن عُرْوَه گوید: زبیر که کشته شد از او نقدینه‌ای بر جای نماند هر چه بود املاک بود؛ از جمله غابه.

بکری در باب املاک عُرْوَة بن زبیر گوید که او زمین مُغَیرة بن اخنس را که در وادی عَقِیق بود خرید. قصر او معروف به قصر العَقیق و چاهی منسوب به او در آنجاست. «(2)» همچنین صلاصل که زمینی است در حَرّة بُطْحان، از آنِ او بود. این ملک به پسرش یحیی رسید و او آن را بر فرزندان خود وقف کرد. آنجا را مُقْتَرِبه می‌گفتند. «(3)» همچنین عروة بن زبیر را اموالی در مَجاج (یامَجاح) بود، در ناحیه فُرْع. که چون مرد در آنجا به خاکش سپردند.

هنگامی که ابراهیم بن هشام از سوی هشام بن عبدالملک امارت یافت، خواست در حقوق بنی عُروه در فُرْع اخلال کند، پس قصر عروه را ویران ساخت و شتری آلوده به قطران در چاه او انداخت. عبداللَّه به هشام بن عبدالملک ماجرا نبوشت. هشام به ابن ابوعطا عامل خود در مدینه نوشت که آن املاک بهصاحبانش بازگرداند و هزار دینار و سی هزار درهم غرامت بپردازد.

اما املاک مُصْعَب بن زبیر؛ ابن رُسْته گوید: بطن نَخْله که منزلی است با مردم بسیار و خیر بسیار و نخل و کشته و آب متعلق به زبیر است، چاه آن در عمق کم؛ یعنی در پنج ذراعی به آب افتاده است. مُصْعَب بن زبیر در ایام برادرش زبیر آنجا را آبادان ساخت.

1- - ابن سعد، ج 3- 1، ص 72.
2- - بکری، ص 1230.
3- - سمهودی، ج 2، ص 196.