حجاز درصدر اسلام صفحه 340

و نخلها و قصرها از آن قومی از آل زبیر و آل ابو احمد. «(1)» مصعب بن عمر زبیری را ملکی است در بطن نَخْله و عبدالملک بن یحیی که مردی توانگر بود از ابو عبداللَّه چشمه‌ای رابه نام ملح در سایه به ده هزار دینار خرید. «(2)»

املاک طلحه

واقدی از اسحاق بن یحیی، از موسی بن طلحه روایت می‌کند که طلحه هر سال از عراقصد هزار دینار سود حاصل می‌کرد و این غیر از غلات او در سَراة و جز آن بود. طلحه قوت سالانه خاندان خود را از مزرعه‌اش در قنات فراهم می‌کرد. او رابیست ستور آبکش بود و او نخستین کسی است که در قنات گندم کاشت. «(3)» از مشهورترین املاک او در عراق نَشاسْتَج بود. امام علی (ع) نَشاسْتَج را مصادره ننمود بلکه پس از قتل طلحه، در جنگ جمل آن را به فرزندان طلحه بازگردانید.

موسی بن طلحه گوید: عثمان موضعی را به طلحه واگذاشت و جایی را در حضرموت به عوض بگرفت. «(4)» ابن حبیب گوید: طلحه باغی داشت که آن را به ششصد هزار از او می‌خریدند، لیکن او نفروخت و آن را به یکی از خویشاوندانش «(5)» به رایگان داد. البته ما نمی‌دانیم که این باغ در کجا بوده است.

زبیر بن بَکّار به سند خود روایت می‌کند که رسول خدا (ص) در غزوه ذوقَرَد بر آبی به نام بَیْسان مالح (شور) گذشت، چون آبش نیکو بود، پیامبر نامش را تغییر داد و طلحه آن را خرید و تصدق کرد. «(6)» ابو الفرج اصفهانی گوید: عایشه بنت طلحه را در طائف مالی بود و قصری، چون بیوه

1- - بکری، ص 1328.
2- - نسب الزبیر، ص 155، 77.
3- - ابن سعد، ج 3- 1، ص 158.
4- - تاریخ الخمس، ج 2، ص 300.
5- - المحبر، ص 151.
6- - الاصابه، ج 2، ص 585؛ یاقوت، ج 4، ص 55؛ سمهودی، ج 2، ص 360.