حجاز درصدر اسلام صفحه 346

او داده بود ابوهُرَیره نیز آن را وقف فرزندان خود ساخت. «(1)» عبیداللَّه بن موسی را چاه سُمَیحه بود در مدینه و از آب آن نخلستانی را سیراب می‌کرد. شَغب و بَدا از آنِ زُهْری بود. بنی مروان آن را به او داده بودند. همچنین از آن او بود ادامی در اطراف مدینه که در آن نخل غرس کرده بود. «(2)» سعید بن سلیمان مساحقی را ملکی بود در ناحیه ضَرِیّه به نام جَفْر.

و ابن مطیع را چاه و مزارعی بود به نام او میان سُقْیا و ابْواء. «(3)» ولید بن عثمان در حجازصاحب غله بود. در زمان درو با چند تن از قوم خود به مزرعه می‌رفتند. و او هزینه زندگی خانواده هایشان را می‌داد تا برگردند. «(4)» عیسی بن موسی زمانی که محمد النفس الزّکیه قیام کرد، اموالی در مدینه داشت.

سعید بن دینار سر پرست آنها بود. ریاح والی مدینه را مالی بود در بدر. «(5)» ابن مولی گوید: منصور بُقچه‌ای پارچه به من داد و ده هزار دینار. من از آن ملکی خریدم که هزار دینار حاصل می‌داد. وقتی که از یک طرف آن، کارگزارِ خود را که در طرف دیگر ایستاده بود ندا می‌دادم نمی‌شنید. «(6)» عَفّان بن مسلم گوید: عبدالرحمان بن عَوف به مدینه آمد. رسول خدا میان او و سعد بن ربیع انصاری عقد برادری بست. سعد به او گفت: ای برادر از همه مردم مدینه دارایی‌ام بیش است، نیمی از آن را تو برگیر و مرا دو زن است نیکو از هر یک تو را بیشتر خوش آید برگزین تا من طلاقش گویم و تو با او زناشویی کن. «(7)» سَمْهودی گوید: معجف یکی از وادیهای مدینه است. نام باغی است از آن عبداللَّه بن رواحه. «(8)»

1- - سمهودی، ج 2، ص 209، 199.
2- - یاقوت، ج 1، ص 155.
3- - ابن سعد، ج 5، ص 106.
4- - اغانی، ج 2، ص 245.
5- - طبری، ج 3، ص 206.
6- - اغانی، ج 7، ص 291.
7- - ابن سعد، ج 3- 1، ص 89؛ الاصابه، ج 2 ص 25.
8- - سمهودی، ج 2، ص 375.