حجاز درصدر اسلام صفحه 366

سُنْح نزدیک به آنهاست، در یک میلی جامع. بنی جُشَم و زید، فرزندان حارث بن خزرج در آنجا می‌زیند. ابوبکر در میان آنها می‌زیست. آنان اطُمی بنا کردند و آن را اطم سُنْح خواندند و سپس همه ناحیه را بدان نام نامیدند. گویند نام محله ریّان بوده است. بنی عُتْبَة بن عمر از بنی جُشَم در آنجا می‌زیست.

محله‌های بنی سالم و غَنْم و حُبْلی و بیاضه

بنی سالم و غَنْم فرزندان عوف بن عمروبن عوف بن خزرج‌اند. اینان در جانب غربی حَرّه در غرب وادیی که در آنجا مسجدالجمعه- در بطن رانونا- است فرود آمدند. و در آنجا چند اطم برآوردند به نامهای:

1- المُزْدَلِف؛ از آنِ عتبان بن مالک. نزد مسجد الجمعه.

2- شَمّاخ؛ خارج از محله بنی سالم بود به طرف قبله.

3- قَواقل؛ در کنار محله بنی سالم است از ناحیه عُصبه.

4- اذْبُل؛ نزد اراکه است.

بنی غُصَیْنَه که ازبلی هستند، حلیفان بنی سالم اند نزد مسجد غُصَیْنَه.

بنی الحُبْلی از خزرج، منازلشان به نامشان معروف است میان قُبا و محله بنی حارث بن خزرج که در شرق وادی بطحان وصُعَیْب است.

از آنِ ایشان است دژ مزاحم از آنِ عبدالله بن ابی بن سلول. دیگر اطُم میان املاک عمارة البیاضی و سوم اطُمی در نزدیکی محله‌شان. «(1)» میان محله بنی سالم و قُباصَفِینَه واقع شده. در آنجا بنی عَطیّة بن زید زندگی می‌کنند. اینان در جانب شمالی محله بنی حُبْلی هستند. از آن آنهاست اطُم شاس. «(2)» محله‌های قبایلی را که بر سر راه قُبا تا مسجد جامع قرار دارند، می‌توان از مسیری که رسول خدا به هنگام ورود به مدینه از قُبا تا مسجد پیموده، شناخت. آن حضرت نخست به قُبا