حجاز درصدر اسلام صفحه 37

است.

و نیز در باب خزاز گوید که «خزاز در ناحیه مَنْعِج است پایین امره و بالای عاقل در سمت چپ راه بصره به مدینه.

کسانی که آن را طی می‌کنند از آنجا می‌گذرند و منعج نزدیک حِمی ضریه است» و این قول سکونی است. (ص 496) عین این عبارت در فصلی که راجع به ضریه است آمده است (ص 877).

همچنین در باب فروع نیز می‌گوید «آبی است از آنِ بنی عبس، آن را فُرْع یا فروع گویند» سکونی آن را از ضریه پنداشته و من نمی‌پذیرم. (1023) این نیز عیناً در فصل مربوط به ضریه آمده است (ص 864).

2- فَیْد: «(1)»

بکری منطقه و کوهها و خشکرودها (/ وادیها) و آبها و عشایر و مسافات میان آنها را وصف کرده و همواره در میان سخن خود از سکونی یاد می‌کند به گونه‌ای که مسلّم می‌شود که همه مطلب را از سکونی برگرفته است.

بکری در جای دیگر می‌گوید: «(2)» بَعُوضَه آبی است در مرتع (/ حمی) فَید میان آنها و فید شانزده میل است. سکونی در کتاب خود چنین می‌گوید.

3- بکری فصل طویلی از مرتع رَبَذه آورده است. «(3)» و در آن از حدود آن و چاههایش و آبهایش و کوهها و عشایرش و مسافات میان اماکنش به همان اسلوب که در فَیْد و ضَرِیَّه آورده بود، یاد می‌کند.

بکری نمی‌گوید که این مطالب را از کجا برگرفته است. جز اینکه در جاهای دیگر مطالبی می‌آورد که دلالت می‌کند این فصل را از سکونی برگرفته است.

آنجا که می‌گوید (ص 142) اروم و ارام، سکونی گوید که «آنها دو کوه‌اند در جانب قبلی ربذه و درص 502 گوید که سکونی گوید که خضرمه آبی است در مرتع ربذه به آنجا می‌گردد که این دو مطلب در این فصل (ص 635) موجود است و از آنجا که این فصل به همان اسلوبی است که درباره فید و ضریّه نوشته می‌توان گفت که از سکونی اخذ شده است.

1- - بکری، ص 1023- 1035.
2- - بکری، ص 260.
3- - بکری، ص 633- 637.