حجاز درصدر اسلام صفحه 392

و در طرف راست کوچه، خانه عبدالرحمان بن حارث بن هشام بود رو به روی خانه عَمّار یاسر. میان آن و بَلاط دو خانه دیگر بود. دیگر از خانه‌های اطراف بَلاط عبارت بودند از خانه عبدالله بن عَوف و خانه طلحة بن عبدالله بن عَوف که بعدها به بَکّار بن عبدالله بن مُصْعَب الزّبَیْری تعلق گرفت. همچنین خانه حُوَیْطِب بن عبدالعزّی و خانه سعید بن عمرو بن نُفَیْل و خانهصُهَیْب بن سِنان. این خانه از آن امّ سَلَمه بود و همه اینها در محله بنی زُرَیْق بودند.

دیگر از خانه‌ها خانه خالد بن سعید بود، بعدها آن را خانه ابن عُتْبَه نامیدند؛ زیرا ابن عُتْبَه آن را از عم خود خالد بن سعید به ارث برده بود. در کنار خانه خالد بن سعید خانه ابوالجَهْم و سپس خانه نَوفَل بن عَدِیّ بود. آنگاه خانه‌های آل مُنکَدِر تیمی بود.

ابن شبه در باب خانه‌های بنی عَدِیّ گوید که ابوالجَهْم خانه‌ای داشت بین خانه سعید بن عاص که به خانه ابن عُتْبَه معروف بود و خانه نَوفَل بن عَدِیّ که درش به بَلاط باز می‌شد نیز روایت شده که مردان بنی قُرَیْظَه را نزد خانه ابوجَهْم کشتند. در آن زمان آنجا سنگفرش نبود. گویند خونها یشان تا احجار الزیت که در بازار بود روان گردید.

در باب خانه‌های بنی اسد، ابن شَبّه گوید: نَوْفَل بن عَدِیّ بن ابی حُبَیْش دو خانه داشت یکی در بَلاط و دیگری در محله بنی زُرَیق. در جانب چپ بلاط، خانه ابراهیم بن هِشام مَخْزومی بود. این خانه در عصر نخستین عباسی زندان بود. خانه سعد بن ابی وقّاص پهلوی آن بود این خانهصدقه بود. سپس خانه نافع بن عُتْبَة بن ابی وقّاص بود. که آن را ربیع غلام آزاد شده منصور از فرزندان نافع خرید. آن را خانه ربیع هم می‌گفتند. سپس خانه‌ای بود ازآنِ حُوَیْطب بن عبدالعُزّی مقابل خانه ابوهُرَیْره. البته برای عُتْبَة بن ابی وقّاص در مدینه خانه‌ای نشان نداده‌اند. آن که به مدینه آمد و در آنجا منزل گزید پسرش نافع بود، که از خانه او یاد کردیم. سپس خانه عامر بن ابی وقّاص بود، خانه او در کوچه حلو بود بین خانه حُوَیطب بن عبدالعُزَّی و کوچه‌ای که خانه آمنه بنت سعد بن ابی سرج در آنجا بود.

همچنین در جانب چپ، خانه عبدالله بن مَخْرمه بود. ابن شَبّه درباره خانه‌های عامر بن لُؤَیْ گوید: عبدالله بن مَخْرَمه خانه‌ای گرفت در بَلاط الشارع که درِ آن رو به روی خانه عبدالله بن عَوف بود که بنی نَوفَل بن مُساحق بن عبدالله بن مَخْرمه در آن بود. بعضی از آن به دست ورثه عمر بن بُزَیْغ از موالی امیرالمؤمنین افتاد.