حجاز درصدر اسلام صفحه 457

عبدالله بن زبیر را سه خانه بود در یک صف، در قُعَیْقِعان آنها را سراهای زبیر می‌گفتند.

عبدالله بن زبیر آنها را از آل عَفیف بن نَبیه سَهمی از فرزندان مُنَبِّه خرید. در آنجا خانه‌ای بود که آن را دارالزّنج می‌گفتند. زیرا ابن زبیر را بردگان سیاه بود که در آنجا می‌زیستند. در بزرگترین خانه‌ها چاهی بود که عبدالله بن زبیر حفر کرده بود. و در آن راهی بود به جبل احمر و قرارة المَدْحی. پایین‌ترین خانه در قُعَیْقِعان از خانه‌های ابن زبیر خانه‌ای بود که محله بنی مرتَفع که از سُوَیقه کشیده شده بود به آن پایان می‌یافت. گویند که آن محله از آل نباش بن زُراره تمیمی شوی خدیجه بود. بعضی از اهل علم گویند که این محله از آن ابوالحجاج بن علاط سلمی بود. نزد او زنی بود به نام فاطمه دخت حارث بن عَلْقَمه بن کلدة بن عبدالدار که او را جبراً از آنجا بیرون کردند و خانه‌اش را گرفتند. «(1)» در سُوَیقه سرای الحبشی بود که به عبدالله بن زبیر تعلق داشت. «(2)» در نزد سُوَیْقه سدی بود که عبدالله بن زبیر ساخته بود، هنگامی که خانه‌های خود را در قُعَیْقِعان بنا می‌کرد تا سیل را از خانه حُجَیْر بن ابی اهاب و غیر آن باز دارد. این سیلبند پایین‌تر از سیلبندی بود که بین خانه عفیف و محله آل مرتفع بسته شده بود. در سمت شمال مسجدالحرام، خانه جَحْش بن رِئاب بود. ابوسفیان هنگامی که بنی جَحْش با رسول خدا (ص) به مدینه مهاجرت کردند آن را مصادره کرد. این خانه سپس به یَعْلی بن منَبّه تعلق گرفت. و هنگامی که یَعْلِی خانه‌های خود را تقسیم می‌کرد، عثمان بن عَفّان آن را گرفت و به پسر خود ابان داد. از آن پس آن را سرای ابان بن عثمان گفتند. ابان هنگامی که به حج یا عمره می‌آمد در آنجا زیستن می‌گرفت.

پشت خانه ابان بئر جُبَیْر بود و نزد آن بئر عَلُوق و مسجدی که آن را عبدالله بن عبید الله بن عباس بن محمد بنا کرده بود.

پیوسته به خانه جَحْش بن رِئاب، خانه قومی از ازْد بود که قَسْری آن را خریده بود و به دارقَسْری معروف بود. سپس جزءصوافی شد.

در این منطقه خانه بَبَّه است و او عبدالله بن مُطیع است و در جنب آن خانه مَراجِل و خانه سَلَمه.