حجاز درصدر اسلام صفحه 467

معنای دیگهاست.

4- دار بَبَّه در جنب دارالمَراجِل در نزد سیلبند عمر بن خطّاب. بَبَّه نام عبدالله بن حارث بن نَوْفَل بن حارث بن عبدالمطلّب است.

5- دار سَلَمه دخت زیاد و آن در کنار دار بَبَّه بود و سلم بن زیاد قیم و ساکن آن بود.

6- دارالحمّام در جنب سرای سَلَمه میان آن دو زقاق النار فاصله بود.

دار رابعه مقابل دارالحمام بود و رو به روی آن خانه‌های بنی‌غزوان بود.

ازرقی از اماکن دیگر در نزدیکی این خانه‌ها یاد نکرده است، جز این که گوید: کوه تُفّاحه (یا تفاجه) مشرف بود بر دارالحمّام. تُفّاحه که این کوه بدو نسبت دارد از موالی معاویه بود و او نخستین کسی بود که در این کوه خانه بنا کرد.

خَنْدَمَه

کویهای اطراف آن

خَنْدَمَه کوهی است که میان حُرْف السُوَیدا تا ثَنِیّه‌ای که بئر ابن ابی سمیر در آنجاست کشیده شده است. مشرف است بر اجیادالصّغیر و شِعب ابن عامر. در دامنه خَنْدَمَه دره‌ای است به نام ایْسر در آخر اجیادالصّغیر و در آن بئر عِکْرمه است و مسجد مُتّکأ. «(1)» مُسْتَنْذَر در دماغه خَنْدَمه است در دهانه شِعب ابی طالب. و بَذَّر در آنجاست و آن چاهی است که هاشم بن عبد مناف حفر کرده و سپس مُطْعِم بن عَدِیّ آن را خرید. بعضی گویند قُصَیّ آن را حفر کرد و ابولهب در آنجا فرود آمد. «(2)» کویهای بنی عبدالمطلب در جنوب مُستَنْذَر هستند و نیز کویهای خاندان ابوسفیان ابن عبد شمس و کویهای بنی عامر بن لُؤَیّ. همه این کویها به سبب ارتباطی که با پیامبر (ص) و خاندان او دارند در خور امتیاز و اهمیت‌اند.