حجاز درصدر اسلام صفحه 470

بیست‌هزار دینار خرید، در بازار شیره‌فروشان. «(1)» به منزل خدیجه از کوچه عطّاران می‌رفتند. «(2)» سرِ این کوچه ملک ازْهَربن عَوْن بود. خانه‌های عَوفْ بن ابی عَوفْ و ابو عبدالرحمان بن عَوْف نیز در این کوچه بود. این خانه سپس به جعفر بن سلیمان تعلق گرفت. «(3)»

کوی آل ابی‌سفیان

خانه ابوسفیان بن حَرْب در همسایگی خانه خدیجه بود. معاویه میان آن دو دری باز کرد. این خانه همان است که پیامبر (ص) در روز فتح مکه گفت که هرکس به خانه ابوسفیان رود در امان است. خانه ابوسفیان بعداً به رَیْطَه دخت ابوالعباس تعلق گرفت و از آن پس آن را سرای رَیْطَه نامیدند. «(4)» بین خانه ابوسفیان و خانه حَنظلة بن ابی‌سُفیان فضای بازی بود که اشترانی را که از سَراة و طائف کالا می‌آوردند در آنجا می‌خوابانیدند و کالاهای بازرگانی را می‌فروختند. این میدانگاه را «بین الدّارین» می‌گفتند. معاویه آن را به زیاد والی عراق بخشید. زیاد در آنجا خانه‌ای ساخت که به «الصّراره» موسوم شد. «(5)» در آن میدانگاه «بین الدارین» خانه سعید بن عاص بود و خانه حکم بن ابی العاص که هر دو همسایه بودند. وقتی که زیاد خانه خود را ساخت جلو این دو خانه را سد کرد. «(6)» در پشت خانه حَکَم فضای بازی بود از آن عمرو بن عبدوَدّ که بعدها به خاندان حُوَیْطب رسید و سپس به غِطْریف بن عطا. نزد خانه سعید بن عاص کوی بنی عامر بود که تا خانه جعفر و خانه ابن الحوار امتداد داشت. نزد خانه ابوسفیان، خانه عُتْبَه بن ربیعة بن عبدشمس بود که به ولید بن عُتْبَة بن ابی سفیان رسید که در آنجا بنایی استوار ساخت. جنب خانه عُتْبَه خانه ابن عَلْقمه بود. «(7)»

1- - ازرقی، ج 2، ص 188.
2- - ازرقی، ج 2، ص 62، 70.
3- - ازرقی، ج 2، ص 205.
4- - ازرقی، ج 2، ص 161، ص 190.
5- - ازرقی، ج 2، ص 193.
6- - ازرقی، ج 2، ص 193، 194.
7- - ازرقی، ج 2، ص 215.