حجاز درصدر اسلام صفحه 69

غابه

غابه در طرف شمال غربی مدینه است. «(1)» ابن سعد و فیروزآبادی آن را در فاصله دوازده بریدی مدینه دانند. «(2)» یاقوت گوید در هشت میلی مدینه است. سَمْهودی گوید: می‌توان میان دو روایت وفق داد که بگوییم یکی از ابتدای مکان آغاز کرده و یکی از انتهای آن.

غابه پیش از اسلام مکانی بیماری‌خیز بود. بنی قریظه و بنی‌نضیر در آغاز ورودشان به مدینه در آنجا زیستن کردند. ولی چون بیماری‌خیز بود آنجا را ناخوش داشتند و از آنجا به مدینه نقل کردند. «(3)» در غابه چوب گز بود و منبر رسول خدا (ص) را از آن چوبها ساختند. «(4)» در دوره اسلامی زبیر بن العَوّام آن راصد و هفتاد هزار (درهم یا دینار) خرید ولی بعدها آن را به هنگام فروختن ترکه‌اش هزار هزار و ششصد هزار (یک میلیون و ششصدهزار) فروختند. عبدالله بن جعفر قطعه‌ای از آن را به چهارصد و پنجاه هزار خرید و سپس آن را به ششصد هزار به معاویه که بخشی از آن را بهصد هزار خریده بود، فروخت. ابن زمعه قسمتی دیگر از آن را بهصد هزار خرید. پس از ادای وامهای زبیر از بهای آن هزار هزار وصد هزار باقی ماند که میان زنانش تقسیم شد. «(5)» نیز در غابه املاکی از آنِ عباس بود. «(6)»

خُشُب و ذوالمَروْه و حَوراء

خُشُب یک منزل از مدینه فاصله دارد و میان آن دو مخیض و چاههای ابن شُرَحْبیل قرار دارد. «(7)» قصر مروان و بستانی از عبدالله بن مروان در آنجاست. «(8)»

1- - یاقوت، ج 3، ص 767 و سمهودی ج 2، ص 351.
2- - ابن سعد، ج 2، ص 58.
3- - اغانی، ج 19، ص 95.
4- - یاقوت، ج 3، ص 767.
5- - ابن سعد، ج 3، ص 76 و به سمهودی بنگرید ج 2، ص 351.
6- - سمهودی، ج 2، ص 352.
7- - ابن سعد، ج 4، ص 167.
8- - سمهودی، ج 2، ص 182.