حجاز درصدر اسلام صفحه 72

دیگر از خشکرودهای اجرد که آب آن به غَور می‌ریزد هُزَر است و آن متعلق به بنی جُشَم است. از آبهای آن یکی بئر بنی سباع است در ذات الحری و بئر الحواتکه است در زَقَب الشُطْآن در وسط راه میان عین بنی‌هاشم در ملل و عین اعظم.

اما اشْعَر را به سبب کثرت درختانش به این نام خوانده‌اند (اشعر/ پرمو). اشعر در جنوبِ اجرد است. آب در آن از سر کوه به سوی یَنْبُع جریان دارد. قومی از مُزَینه در آنجا زندگی می‌کنند. در جانب جنوبی آن خشکرود روحاء است.

بُواط

بُواط میان خشکرود اجرد و اشعر است. در شمال اشعر. در آنجا دو کوه است که سرهاشان جدا، ولی از ریشه یکی هستند.

میان آن دو گردنه‌ای است که پیامبر (ص) در غزوه ذوالعُشَیْره از یَنْبُع از آن عبور کرد. «(1)» بُواط نزدیک رَضْوی است و از مدینه چهار منزل دور است، از آنِ جُهَیْنة است. در جانب غربی آن بنی دینار و بنو الربعه- از جَهینه- زندگی می‌کنند. رویاروی وادی بُواط مَبْکِث است که از اجرد جریان دارد.

دو حَوْره و ظَلِم

از خشکرودهای اشعر دو حوره است؛ یکی شامی و دیگر یمانی. این دو از آنِ بنی کلیب بن کثیر و بنی عوف بن وعل هستند و این دو (هر دو) از جُهَیْنه‌اند. حَورَه بریده‌ای است در وادی.

در حَوْره شامی منزلی است از آنِ عبدالملک بن مروان که آن را ذوحَماط گویند؛ زیرا در آن موضع درختان حماط (انجیر کوهی) می‌روید. محمد بن جعفر طالبی به هنگامی که به میان بنی دینار می‌آمد، در آنجا منزل می‌کرد.

بکری منطقه حَوْره 2 وْره- 2 را به تفصیل بیان کرده و گوید:

در نزدیکی حَوْره شامی چاه حُراض است. این چاه از آنِ عمران بن عبدالله بن مطیع بوده و در همان نزدیکی، چاه دیگری است به نام حُرَیْض، از آن بنی‌ربعه. در آن آبی است گوارا که همگان را سود بخشد. در نزدیکی حُرَیْض ظَلِم است: آبی از آنِ بنی‌حارث. بنی‌حارث