حجاز درصدر اسلام صفحه 74

مَشْجر میان ثاجه و حَوره است و آن از وادیهای قَبَلیَّه است. میان فَرْش و فُرَیش جاری است مَشجر آبی است از آنِ جُهَیْنَه در جنب مَشجر ونیز در آنجا خشکرودی است در ناحیه فرش موسوم به جریب. «(1)»

وادیهای اشْعَر

از وادیهای غربی اشعر که به دریا می‌ریزد، عَباثر است. این وادی در قرن چهارم از آنِ بنی عثم از جُهَینه بود. در آن راهی است که به یَنْبُع می‌پیوندد. سَمْهودی گوید: عَباثر وادیی است از اشعر. میان نخل و بُواط. در آنجا نقبی است که به یَنْبُع می‌رسد. «(2)» از آنِ بطنی از جهینه. موسی بن عبدالله بن حسین آبی در آنجا پدید آورده و آنجا را خریده است. «(3)»

دیگر از وادیهای غربی اشْعَر نَمَلی است و آن در یَنْبُع می‌ریزد. در آنجا دو چاه است موسوم به صریح؛ یکی از آنِ بنی زید بن خالد حرامی و دیگری از آنِ کلبیان. سمهودی از اصمعی روایت کند که نَمَلی کوههایی است و در اطراف آن کوههایی است پیوسته به آن. همه سیاه و نه چندان بلند. از آبهای نَمَلی خنجره و وَدْکاء است. «(4)» در پایین دست نَمَلی بُلَیْد است و بلیده. در آنجا دو آب است از بنی‌عبدالله بن عنبسة بن سعید بن عاص.

سَمْهودی گوید که آن نزدیک فقیره است که از آنجا گندم ریاضی به مدینه برند. بُلَید از آن فرزندان علی بن ابی طالب (ع) بود و بخشی از آن متعلق به سعید بن عاص بود. از وادیهای اشعر طاس است، که درصفراء می‌ریزد از آنِ بنی‌عبدالجبار کلبی است.

1- - بکری، ص 1182 و سمهودی ج 2، ص 368.
2- - بکری، ص 157.
3- - سمهودی، ج 3، ص 342.
4- - سمهودی، ج 2، ص 342.