مبانی قانون و قانون‌گذاری در اسلام از دیدگاه قرآن و حدیث صفحه 38

(94) مباني قانون و قانون‌گذاري در اسلام

مسلمين دانسته، وسائل از نشانه‌هاي آن پرسش نموده و امام عليه‌السلام درباره آثار آن فرموده: اثر مترتب بر عدالت كه دلالت بر اين صفت نفساني و حكايت از آن مي‌كند همانا ترك محرمات پروردگار و خودداري از شهوات ممنوع است، و درباره نشانه آن فرموده: نشانه عدالت اجتناب از گناهان كبيره است، و دليل بر اين اجتناب به آن تفصيلي كه امام بيان داشت حسن ظاهربين مسلمين است. (1)

قانون‌گزار در دين اسلام كيست؟

«وَ ما كانَ لِمُؤْمِنٍ وَ لا مُؤْمِنَةٍ اِذا قَضَي اللّهُ وَ رَسُولُهُ اَمْرا اَنْ يَكُونَ لَهُمُ الْخِيَرَةُ

قانون‌گزار در دين اسلام كيست؟ (95)

مِنْ اَمْرِهِمْ وَ مَنْ يَعْصِ اللّهَ وَ رَسُولَهُ فَقَدْ ضَلَّ ضَلالاً مُبينا،»

«هيچ مرد مؤمن و زن مؤمن را سزاوار نيست كه وقتي خدا و رسولش امري را صادر فرمودند، باز هم در امور خود، خود را صاحب اختيار بداند، و هركس خدا و رسولش را نافرمانــي كند، به ضلالتــي آشكار گمـراه شده است.» (36 / احزاب)

سياق آيه شهادت مي‌دهد بر اين‌كه مراد از قضاء، قضاء تشريعي و گذراندن قانون است، نه قضاء تكويني، پس مراد از قضاي خدا، حكم شرعي او است كه در هر مسأله‌اي كه مربوط به اعمال بندگان است مقرر داشته، و بدان وسيله در شؤونات آنان دخل و تصرف مي‌نمايد، و البتــه اين احكام را به وسيلـه يكي از فرستادگـان خود بيان مي‌كند.

و اما قضاي رسول او، به معناي دومي از قضاء است، و آن عبارت است از اين‌كه