مبانی قانون و قانون‌گذاری در اسلام از دیدگاه قرآن و حدیث صفحه 57

(138) مباني قانون و قانون‌گذاري در اسلام

«اِنَّ اللّهَ عَليمٌ خَبيرٌ،» اين جمله مضمون جمله قبل را تأكيد مي‌كند، و در ضمن اشاره‌اي هم به اين معنا دارد كه اگر خداي تعالي از بين ساير مزايا تقوي را براي كرامت يافتن انسان‌ها برگزيد، براي اين بود كه او به علم و احاطه‌اي كه به مصالح بندگان خود دارد مي‌داند كه اين مزيت، مزيت حقيقي و واقعي است، نه آن مزايايي كه انسان‌ها براي خود مايه كرامت و شرف قرار داده‌اند، چون آن‌ها همه، مزاياي وهمي و باطل است، و زينت‌هاي زندگي مادي دنيايند كه خداي تعالي درباره آن‌ها فرموده: «وَ ما هذِهِ الْحَيوةُ الدُّنْيـا اِلاّ لَهْوٌ وَ لَعِـبٌ وَ اِنَّ الدّارَ الاْخِرَةَ لَهِيَ الْحَيَوانُ لَوْ كانُوا يَعْلَمُونَ.» (64 / عنكبوت)

آيه شريفه دلالت دارد بر اين‌كه بر هر انساني واجب است كه در هدف‌هاي زندگي خود تابع دستورات پروردگار خود باشد، آن‌چه او اختيار كرده اختيار كند، و راهي كه او به سويش هدايت كرده پيش گيرد، و خدا راه تقوي را براي او برگزيده، پس او بايد

تساوي حقوق انسان‌ها، و تفوق عامل تقوي (139)

همــان را پيـش گيــرد.

علاوه بر اين، بر هر انساني واجب است كه از بين همه سنت‌هاي زندگي دين خدا را سنت خود قرار دهد.

در الدر المنثور است كه ابن مردويه و بيهقي از جابربن عبداللّه روايت آورده‌اند كه گفــت: در وسط ايــام تشريق (يازدهــم و دوازدهم و سيزدهم ذي‌الحجه كه روز وسطش دوازدهم مي‌شود،) رسول خدا صلي‌الله‌عليه‌و‌آله براي ما خطبـه وداع را ايراد كرد و فرمود:

ايها الناس! آگاه باشيد كه پروردگارتان يكي است، پدرتان يكي است و هيچ فضيلتي براي عربي بر غيرعرب نيست، و هيچ غيرعربي بر عرب فضيلتي ندارد و هيچ سياهي بر سرخي، و هيچ سرخي بر سياهي، فضيلت ندارد مگر به تقوي. و گرامي‌ترين شمــا نزد خــدا با تقوي‌تريــن شمــا اســت!

(140) مباني قانون و قانون‌گذاري در اسلام

بــا شمــا هستــم آيــا ابــلاغ كــــردم؟