مبانی قانون و قانون‌گذاری در اسلام از دیدگاه قرآن و حدیث صفحه 59

«وَ مَنْ يَكْسِـبْ خَطيآئَةً اَوْ اِثْما ثُمَّ يَرْمِ بِه بَريآئا فَقَدِاحْتَمَلَ بُهْتانا وَ اِثْما مُبينا،»

«و كسي كه خود مرتكب خطائــي يا گناهي مي‌شود، سپس آن را به گردن بي‌گناهي مي‌انــدازد بهتــان و گناهـي آشكار گـردن گرفته است.» (112 / نساء)

اين آيه شريفه و دو آيه بعد آن هر سه در اين زمينه سخن دارند كه غرض واحدي را تأمين كنند و آن غرض بيان گناهي است كه آدمي با علم به گناه بودنش مرتكب شود،

(142) مباني قانون و قانون‌گذاري در اسلام

هريـك از سه آيه جهتــي از جهات آن گنــاه را بيــان مي‌كند:

آيه اولي روشن مي‌سازد كه هر معصيت كه انسان مرتكب آن شود، با تبعاتي كه دارد، در نفس او اثر سوء باقي مي‌گذارد، و در نامه اعمالش نوشته مي‌شود، و بنده خدا مي‌توانــد به وسيله توبه و استغفــار، آن اثر سوء را از بيــن ببرد، و اگر بنــده خدا توبه و استغفار بكند، خدا را غفور و رحيم خواهد يافت.

آيه دوم تذكر مي‌دهد كه هر گناهي كه ايشان مرتكب شوند، تنها و تنها به ضرر خود كرده و ممكن نيست كه اثر آن گناه خطا برود، يعني دامن او را نگيرد و به جاي او دامنگير غير شود. پس گنهكار بي‌خود تلاش نكند، و براي تبرئه خود گناه خود را به گردن بي‌گناهي نيندازد، و دست به افتراء و تهمت نزند.

و آيه ســوم توضيــح مي‌دهــد كه خطــا و گناهــي كه انسان مرتكــب مي‌شــود،

حكم نهي از بدي، ظلم، معصيت و بهتان (143)

به فــرض هــم كه بــه ديگــران تهمــت بزنــد و بــه گــردن بي‌گناهــان بشكنــد، تازه مرتكـب گناهـي ديگر، غيــر گناه اول شــده است.