مبانی قانون و قانون‌گذاری در اسلام از دیدگاه قرآن و حدیث صفحه 68

و اخوت در اسلام عبارت است از نسبتي كه بين دو نفر برقرار است، و در نكاح و ارث آثــاري دارد، حال چه اين‌كــه اخوت طبيعــي باشد و چه رضاعــي كه البتــه اخوت رضاعي آثاري در مسألــه ازدواج دارد ولــي در ارث نــدارد ـ و چه اخوت ديني كه آثاري اجتماعي دارد، و در نكاح و ارث اثر ندارد.

قانوني بنام «اخوت اسلامي» (163)

امام صادق عليه‌السلام درباره حقوق اخوت ديني فرموده: مؤمن برادر مؤمن و چشم او و راهنمــاي او است، به او خيانت نمي‌كنــد، و ستم بر او روا نمي‌دارد و او را فريب نمي‌دهد، و اگر وعده‌اي به‌او داد خلف وعده نمي‌كند.

و اين معنا بر بعضي از مفسرين مخفي مانده و اطلاق اخوت در آيه را درباره مؤمنين، اطلاقي مجازي و از باب استعاره گرفته‌اند.

در كتاب محاسن به سند خود از ابي‌حمزه ثمالي از امام ابي‌جعفر باقر عليه‌السلام روايت كرده كه فرمود: مؤمن برادر مؤمن است، برادر پدري و مادريش، براي اين‌كه خداي عزوجل مؤمن را از طينت باغهاي آسماني آفريده، و از باد و بوي جنان بر او دميده و به همين جهت مؤمن، برادر پدري و مادري مؤمن است. (1)

(164) مباني قانون و قانون‌گذاري در اسلام

بيان احكام مستضعفين

«اِنَّ الَّذينَ تَوَفّيهُمُ الْمَلائِكَةُ ظالِميآ اَنْفُسِهِمْ قالُوا فيمَ كُنْتُمْ قالُوا كُنّا مُسْتَضْعَفينَ فِي الاَْرْضِ قالُوآا اَلَمْ‌تَكُنْ اَرْضُ اللّهِ واسِعَةً فَتُهاجِرُوا فيها فَاُولآئِكَ مَأْويهُـمْ جَهَنَّمُ وَ سآءَتْ مَصيرا،»

«كساني كه فرشتگان قابض ارواح در حالي كه جانشان را مي‌گيرند كه ستمگر خويشند از ايشان مي‌پرسند: مگر چه وضعي داشتيد كه اين چنين به خود ستم كرديد مي‌گويند: در سرزميني كه زندگي مي‌كرديم، اقويا ما را به استضعاف