اسلام فراتر از زمان‌ صفحه 136

اين معني كلي است.

و از آنجا كه در اين ميدان آزمايش بزرگ، انسان گرفتار لغزشهاي فراواني مي‌شود، نبايد اين لغزشها او را مايوس كند، و از تلاش و كوشش براي اصلاح خويش بازدارد در پايان آيه به بندگان وعده ياري و آمرزش داده مي‌گويد: و او شكست ناپذير و بخشنده است (و هو العزيز الغفور) آري او قادر بر هر چيز، و آمرزنده هر انسان توبه‌كاري است. «1»

قابل توجه اين كه در آيات مختلف قرآن مانند آيه ذاريات اشاراتي به هدف آفرينش انسان يا مجموع اين جهان شده كه در بدو امر ممكن است مختلف به نظر برسد، ولي با دقت مي بينيم همه به يك حقيقت بازمي‌گردند:

و در آيه 7 سوره هود هدف آفرينش عظيم آسمانها و زمين را آزمون بشر معرفي مي كند (وَ هُوَ الَّذِي خَلَقَ السَّماواتِ وَ الأَرْض في سِتَّةِ أَيَّامً وَ كانَ عَرْشهُ عَلي الْماءِ لِيَبْلُوَكمْ أَيُّكُمْ أَحْسنُ عَمَلًا).

در آيه 119 هود هدف را رحمت الهي مي‌شمرد (وَ لِذالِكَ خَلَقَهُمْ)

كمي دقت در اين آيات نشان مي‌دهد كه بعضي مقدمه براي بعضي ديگر است، آگاهي و معرفت مقدمه‌اي است براي بندگي و عبادت، و آن نيز مقدمه‌اي است براي آزمون و تربيت بشر و آن هم مقدمه‌اي است براي بهره‌گيري از رحمت خدا «2

بخش 5 قرآن و آفرينش نباتات‌

اشاره

بخش 5 قرآن و آفرينش نباتات نباتات و سبزيجات، يكي از اساسي‌ترين نياز و اركان بقاي انسان و حيوان هاست كه بايد طبق دستور از آنها بهره برداري كرده و ادامه زندگي داده شود؛

در مورد اين مخلوقات خداوندي و كيفيت استفاده از آنها و بيان منافع سرشار و فراوان آنها وسيله رهبران اسلام و كتاب آسماني آن (قرآن) سخنان بي شماري، شرف صدور يافته است كه نمي توان به انتهاي بر رسي آنهارسيد؛ فقط براي نمونه از آيات و روايات فراوان، به مطالبي نه چندان زياد اكتفاء مي شود

1- بيان منافع سرشار و فراوان گياهان‌

1- بيان منافع سرشار و فراوان گياهان 1- «وَ مِنْ آياتِهِ يُريكُمُ اْلبَرْقَ خوفًا و طمعًا و يُنَزِّلُ مِنَ السَّماءِ ماءً فيُحْي به الأرْضَ بَعْدَ مَوْتِها انَّ في ذلكَ لاياتٍ لِقَوْمٍ يَعْقِلُون». «1» و از آيات او اين است كه برق و رعد را به شما نشان مي‌دهد كه هم مايه ترس و هم اميد است (ترس از صاعقه، و اميد به نزول باران)، و از آسمان آبي فرو مي‌فرستد كه زمين را بعد از مردنش بوسيله آن زنده مي كند؛ در اين نشانه‌هايي است براي جمعيّتي كه مي انديشند!.

2- «وَ آيَةٌ لهُمُ الأَرْض الْمَيْتَةُ أَحْيَيْناها وَ أَخْرَجْنا مِنها حَبًّا فَمِنْهُ يَأْكلُونَ (33) وَ جَعَلْنا فِيها جَنّاتٍ مِّن نخِيلٍ وَ أَعْنابٍ وَ فَجَّرْنا فيها مِنَ الْعُيُونِ (34) لِيَأْكلُوا مِن ثَمَرِهِ وَ ما عَمِلَتْهُ أَيْدِيهِمْ ا فَلا يَشكرُونَ (35) سبْحانَ الَّذِي خَلَقَ الأَزْواجَ كلَّهَا مِمّا تُنبِت الأَرْض وَ مِنْ أَنفُسِهِمْ وَ مِمّا لا يَعْلَمُونَ (36)» «2» زمين مرده براي آنها آيتي است، ما آنرا زنده كرديم، و دانه‌هائي از آن خارج ساختيم، و آنها از آن مي‌خورند.

و در آن باغهائي از نخلها و انگورها قرار داديم و چشمه‌هائي از آن بيرون فرستاديم.

تا از ميوه آن بخورند در حالي كه دست آنها هيچ دخالتي در ساختن آن نداشته