اسلام فراتر از زمان‌ صفحه 157

ناگهاني رخ مي‌دهد: در حادثه اول همه موجودات زنده فوراً مي‌ميرند، و در حادثه دوم كه با فاصله‌اي صورت مي‌گيرد همه انسانها ناگهان زنده مي‌شوند، و بپا مي‌خيزند و در انتظار حساب خود به سر مي‌برند.

«1- وَ نُفِخَ في الصُّورِ فَصعِقَ مَن في السَّماوتِ وَ مَن في الأَرْضِ إِلّا مَن شاءَ اللّهُ ثمَّ نُفِخَ فِيهِ أُخْرَي فَإِذَا هُمْ قِيامٌ يَنْظُرُونَ» «1» و در صور دميده مي‌شود، و تمام كساني كه در آسمانها و زمين هستند مي‌ميرند مگر كساني كه خدا بخواهد، سپس بار ديگر در صور دميده مي‌شود، ناگهان همگي بپا مي‌خيزند، و در انتظار (حساب و جزا) هستند.

توضيح اين كه: در قرآن مجيد از حادثه پايان جهان و آغاز جهان ديگر تعبيرات مختلفي آمده است: در آيات متعددي (متجاوز از ده مورد) سخن از نفخ صور به ميان آمده.

در يك مورد تعبير به نقر در ناقور شده كه آن نيز به معني دميدن در شيپور يا شبيه آن است «فَإِذَا نُقِرَ في النَّاقُورِ (8) فَذَلِك‌يَوْمَئذٍ يَوْمٌ عَسِيرٌ (9)». «2» و در بعضي از موارد تعبير به «قارعة» به معني كوبنده شديد ديده مي‌شود. «3»

و بالأخره در بعضي ديگر تعبير به «صيحه» آمده است كه آن به معني صداي عظيم است، مانند آيه «مَا يَنظرُونَ إِلا صيْحَةً وَحِدَةً تَأْخُذُهُمْ وَ هُمْ يخِصمُونَ (49) «4»

اين آيه از صيحه پايان جهان سخن مي‌گويد كه مردم را غافلگير مي سازد، و آيه «إِن كانَت إِلا صيْحَةً وَحِدَةً فَإِذَا هُمْ جَمِيعٌ لَّدَيْنَا محْضرُونَ (53»، «5»

ولي در اين آيه سخن از صيحه رستاخيز است كه همه مردم به دنبال آن زنده مي‌شوند و در محضر عدل پروردگار حضور مي‌يابند.

از مجموع اين آيات استفاده مي‌شود كه در پايان جهان صيحه عظيمي اهل آسمانها و زمين را مي‌ميراند و اين صيحه مرگ است.