اسلام فراتر از زمان‌ صفحه 223

بزرگ براي ملت مسلمان دشواري ها و بد بختي هائي داشت (كه در كتاب‌هاي تاريخ مشروحاً بيان گرديده است).

حادثه نخست: فرمود: «يا أحنف! «1» كأنّي به و قد سار بالجيش الّذي لا يكون له غبار و لا لجب و لا قعقعة لُجمٍ و لا حمحمةُ خَيْلٍ يثيرون الأرض بأقدامهم كأنّها أقدام الّنعامِ، اي احنف؟ گوئي اورا مي بينم كه با سپاهي حركت مي كند كه از حركت آن، گرد و خاكي برنمي خيزد و فريادي از آن شنيده نمي شود و صداي لگام و دهنه و شيحه اسبان به گوش نمي ررسد (يعني جنگجوياني هستند پا برهنه و بدون اسب و استر و تجهيزات نظامي) زمين را با قدمهاي خود به هيجان و اضطراب در مي آورند، چنانكه گويي قدم‌هاي آنان قم‌هاي شتر مرغ است.

شريف رضي گويد: اين سخن امام عليه السلام اشاره به فتنه صاحب الزّنج است

سپس امام چنين فرمود: «واي بر كوچه‌هاي مستقيم و متناسب و آباد و خانه‌هاي آراسته شما، خانه هايي باكنگره‌اي همچون بال كركسان و آب راه هايي همچون خرطوم فيلان. كسي بركشته‌هاي ايشان نمي گريد و در صد يافتن گمشدگان و غايبان آنان بر نمي آيد و ...

حادثه دوم: سيد رضي قدس سره گويد: امام عليه السلام روزي در توصيف تركان (مغولان) گويد:

«كأنّي أراهم قوماً كأنّ وجوههم المجانّ المطرقة، يلبسون السَّرَقَ والدّيباج، ويعتقبون الخيل العتاق، و يكون هناك استحرارُ قتلٍ حتّي يمشي المجروح علي المقتول، و يكون المُفْلِتُ أقلّ من المأسورِ آنها را گروهي مي بينم كه گوئي چهره هايشان همچون سپرهاي است (پهن و گرد، وچهره‌هاي مغولان اين گونه است) پوستي بر روي آن كشيده شده باشد و يا بر آن چسبيده باشد، لباس هايي از حرير و ديبادر بر مي كنند، و اسباني نجيب را يدك مي كشند، در آن وقت و در آنجا كشتاري سخت جريان دارد به طوري كه زخمي ها بر روي كشتگان راه مي روند، و فرار كنندگان از اسيران كمترند.