اسلام فراتر از زمان‌ صفحه 358

راية إلا نكسها، الويل الويل لمن ناواه، فلا يزال كذلك حتي يظفر. «1» اولاد فارس و روم خدمت گذار ايشان باشند و امربه معروف نكنند وقتي بدانند ونهي از منكر ننمايند وقتي منكر شمارند و اكتفاء نمايند مردان به مردان و زنان به زنان!، پس در آن هنگام غم سرتاپاي آنها را فراگيرد و گريه طولاني داشته باشند پس واي بر اهل زوراء از ترك و آنها گروهي هستند كه حدقه چشمانشان كوچك و صورتها مانند سپر چكش خورده باشد، لباسشان آهن باشد: جوانان بي مو باشند:

پيشاپيش آنان پادشاهي مي آيد از طرفي كه پادشاهي به ايشان رسيد (كه خراسان باشد) صداي بلند (وخشن) و هيبت نيرومند داشته باشد و با همت عالي باشد: بر هيچ شهري نگذرد مكر آنكه آن را فتح نمايد، و هيچ پرچمي بر عليه او برپا نشود مگر آنكه باشكست روبرو مي شود: پس واي بركسي كه با او سر ستيزداشته باشد مدام اينگونه خواهد بود تا پيروز شود.

چون ما اين صفات را در تو يافتيم، اميد وار شديم پس شما را قصد كرديم (و آمديم)؛

سلطان فرماني به نام پدرم قدس سره نوشت و اهل حله را امان داد.

مطالب بالا را با دقت دوباره مرور كنيد كه امير بيان عليه السلام با چه صلابت و قاطعيت آن را فرموده و چگونه گفته‌هاي او، مو به مو به كرسي نشست. سلام و درود بي پايان خدا برتوباد اي مظلوم تاريخ و اي مغصوب الحق و مجهول القدر.

27- حلب‌

27- حلب اميرمؤمنان عليه السلام فرمود: واي بر اهالي حلب بعد از محاصره شدنشان: و واي بر خرابي آن بعد از ريشه كن شدنشان و زود باشد كه آهوها چند روزي از خون آنها سيراب شوند و زود است كه اسيران آنها رانده شوند پس پناهگاهي نيابند ... «2

28- حيرة و كوفه‌

28- حيرة و كوفه روزي اميرمؤمنان عليه السلام از كوفه عازم حيره شد (اين شهر حدود 12 فرسخ با كوفه فاصله داشت) در ميان راه به يكي از همراهانش فرمود: ليتّصلنّ هذه بهذه، البته اين (كوفه) به اين (حيره) متصل خواهد شد، در آن زمان يك وجب زمين در اين بيابان (بين اين دو شهر) دهها سكه طلا ارزش پيدا خواهد كرد. «1

29- خراسان‌

29- خراسان 1- اميرمؤمنان عليه السلام فرمود: «سيقتل رجل من ولدي بأرض خراسان بالسّم ظلماً، اسمه اسمي، و اسم ابيه اسم ابن عمران، موسي عليه السلام، ألا فمن زاره في غربته غفراللَّه عزّ و جلّ له ذنوبه ماتقدّم منها و ما تأخّر و لو كانت مثل عدد النجوم و قطر الأمطار وورق الأشجار» «2»

به زودي كشته مي شود مردي از اولاد من در زمين خراسان با سمّ ستم، نامش نام من و نام پدرش نام پسر عمران موسي عليه السلام آگاه باش هر كس اورا در غربتش زيارت كند، خداوند مي بخشد بر او گناه هاي گذشته و آنچه كه بعد خواهد شد اگرچه به تعداد ستارگان و قطره‌هاي باران ها و برگهاي درختان باشد.

2- أحمد بن محمد بن عيسي، از محمد بن خالد، از بعض أصحابش، گفت: نزد أبي عبد اللّه عليه السلام نشسته بوديم ابتدائاً فرمود: خراسان! خراسان! سجستان! سجستان! كأني أنظر إلي أهلهما راكبين علي الجمال مسرعين إلي قم. «3»

خراسان خراسان سجستان سجستان گويا مي نگرم بر اهل آنها سوار شده‌اند بر شترها باسرعت مي روند به سوي قم

30- خسف‌

30- خسف 1- رسول خدا صلي الله عليه و آله فرمود: زود است بوده باشد خسفي (فرو رفتن به زمين) در مشرق و خسفي در مغرب و خسفي در جزيرةالعرب: گفته شد فرو مي روند و حال آنكه در بين ايشان اشخاص شايسته هستند؟! فرمود: بلي وقتي كه خبيث آنها زياد