اسلام فراتر از زمان‌ صفحه 494

نمائيد. وَ في عادٍ إِذْ أَرْسلْنا عَلَيهِمُ الرِّيحَ الْعَقِيمَ (41) ما تَذَرُ مِن شيْ‌ءٍ أَتَت عَلَيْهِ إِلَّا جَعَلَتْهُ كالرَّمِيمِ (42) «1»

(وهمچنين) در سرگذشت قوم عاد (آيتي است) در آن هنگام كه تند باد بي باران بر آنها فرستاديم كه بر هيچ چيز نمي گذشت مگر اين كه، مانند استخوان پوسيده مي ساخت!!. رِيحٌ فِيها عَذابٌ أَلِيمٌ (24) تُدَمِّرُ كلَّ شيْ‌ءٍ بِأَمْرِ رَبها فَأَصبَحُوا لا يُرَي إِلَّا مَساكِنهُمْ كَذالِك نجْزِي الْقَوْمَ الْمُجْرِمِينَ (25) «2»

.. تند بادي است (وحشتناك) كه عذاب دردناكي در آن است: همه چيز را به فرمان پروردگارش درهم مي كوبد و نابود مي كند (آري) آنها صبح كردند در حالي كه جز (ويراني) خانه هايشان چيزي ديده نمي شد؛ ما اين گونه گروه مجرمان را كيفر مي دهيم.!

مؤلف محترم كتاب «بيان الأئمّة» كه در سه جلد منتشر شده است، در باره دو آيه فوق چنين اظهار نظر مي كند.

خداي تعالي در آيه مباركه از «ذرّة» نام مي برد (ماتذر) و از آن به (ريح) تعبير نموده است كه در آن كنايه لطيفي است كه آن تندباد از قبيل (گاز) كشنده و (دود) نابود كننده بود.

مي دانيم كه باد اقسام گوناگون دارد اين هم يكي از آن بادها است كه آثار بخصوص دارد: و از آثار و صفات آن «عقيمة» است يعني بر هرچه بگذرد و عبور نمايد، هلاك و نابود مي سازد و بدين جهت آن تندباد را (بر هيچ چيز نمي گذشت مگر اين كه، مانند استخوان پوسيده مي ساخت!) توصيف مي نمايد و در آيه احقاف (. تند بادي است (وحشتناك) كه عذاب دردناكي در آن است: همه چيز را به فرمان پروردگارش درهم مي كوبد و نابود مي سازد) تعبير مي نمايد كه اثري از خود آنها باقي نماند مگر مسكن هايشان.

اين قوم در ميان مكه و يمن در سر زميني به نام «احقاف» يعني دره و جائي كه پر از شن و ماسه در طول آن بود به بت ها ستايش مي كردند خداوند حضرت «هود»