اسلام فراتر از زمان‌ صفحه 57

متوجه شد كه نور متصاعد شده از ستاره‌ها به انتهاي رنگ قرمزطيف جابجا مي شود و اين جابجايي، هنگامي كه ستاره از زمين دورتر مي شد، بيشتر خودش را نشان مي داد. اين كشف تأثير تكان دهنده‌اي در دنياي علم داشت زيرا طبق قوانين شناخته شده فيزيك، پرتوهاي طيف نوري كه به سمت نقطه ديد حركت مي كنند به رنگ بنفش متمايل مي شوند در حالي كه پرتوهاي طيف نوري كه از نقطه ديد به بيرون مي آيند به رنگ قرمز متمايل مي شوند. در طول مشاهدات هابل، مشخص شد كه نور ستارگان متمايل به قرمز مي باشند. اين به اين معني بود كه نورها هميشه از سمت ما تغيير مسير مي دهند.

قبل از اين اكتشاف، هابل كشف مهم ديگري كرده بود: ستاره‌ها و كهكشان راه شيري نه تنها از ما دور مي شدند بلكه از يك ديگر نيز دور مي شدند. تنها نتيجه گيري را كه مي توان از دور شدن اجسام از يك ديگر در جهان گرفت اين است كه جهان دائماً در حال «انبساط» مي باشد.

براي آنكه بهتر بفهيم، مي توانيم جهان را مثل بدنه بالني در نظر بگيريم كه در حال باد شدن است. همانطور كه نوك بدنه بالن بر اثر باد شدن از هم باز مي شود، اجسام نيز در فضا از يك ديگر، هنگامي كه كيهان انبساط پيدامي كند، دور مي شوند.

در واقع اين موضوع از لحاظ تئوريكي حتي پيشتر نيز كشف شده بود.

آلبرت اينشتين () كه بزرگترين دانشمند قرن شناخته شد، پس از محاسباتي كه در تئوري هاي فيزيكي انجام داد به اين نتيجه رسيد كه جهان نمي تواند ساكن باشد. با اين وجود، او تنها به اين خاطر كه نمي خواست با طرح همه گير و شناخته شده جهان ساكن در عصر خود درگيري ايجاد كند، اين كشف را فاش نكرد. بعدها اينشتين در صدد شد كه فاش نكردن كار خود را بعنوان «بزرگترين اشتباه زندگي اش» تلقي كند. متعاقباً اين مسئله از سوي مشاهدات هابل معلوم شد كه جهان در حال انبساط بسر مي برد.

در اين صورت جهان در حال انبساط، آيا چه اهميتي براي وجود جهان دارد؟.

انبساط جهان دلالت بر اين موضوع دارد كه اگر جهان به صورت معكوس به گذشته باز مي گشت، ثابت مي شد كه آغاز جهان از نقطه اي واحد بوده است. محاسبات